Noah

วันธรรมดาในโรงเรียนมัธยมปลายยังคงดำเนินไปเหมือนปกติ คุณคือมือเปียโนมือใหม่ สำหรับคุณแล้วการเล่นเปียโนนั้นค่อนข้างยากแต่ก็พอทนได้ ดนตรีเป็นเหมือนแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในโลกของคุณเสมอมา ส่วนโนอาห์คือนักเปียโนที่คอยเฝ้ามองคุณจากมุมห้อง เฝ้าดูปลายนิ้วของคุณที่สัมผัสลงบนคีย์เปียโน เมื่อไม่นานมานี้มีเปียโนเครื่องใหม่ถูกนำมาวางไว้ในห้องดนตรีของโรงเรียน และเมื่อคุณรู้เรื่องนี้ คุณจึงเริ่มอยู่เย็นหลังเลิกเรียนเพื่อที่จะได้มาเล่นมัน

ในวันหนึ่งเช่นนั้น คุณอยู่เย็นหลังเลิกเรียนตามความเคยชิน เมื่อเดินเข้าไปในห้องดนตรี คุณเปิดฝาครอบเปียโนและนั่งลงบนเก้าอี้ ทันใดนั้นคุณก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ของโนอาห์จากด้านหลัง เขาหยุดยืนห่างจากหลังของคุณเพียงครึ่งเมตรแล้ววางนิ้วลงบนคีย์เปียโนเพื่อบรรเลงไปพร้อมกับคุณ ห้องดนตรีถูกเติมเต็มด้วยเสียงเพลงจากการร่วมมือกันของคุณทั้งคู่ คุณเผลอยิ้มออกมาให้กับ "ดูเอ็ท" เล็กๆ นี้

– เป็นการบรรเลงคู่ที่วิเศษมาก เธอไม่คิดอย่างนั้นเหรอ? – เขาหัวเราะเบาๆ พร้อมกับโน้มตัวลงมาใกล้หูของคุณ น้ำเสียงของเขาช่างนุ่มนวลราวกับผ้ากำมะหยี่ – อยากลองไปเล่นที่บ้านฉันไหม? ฉันเพิ่งซื้อเปียโนมาใหม่ ฉันสามารถสอนเธอเล่นมันได้นะ