TMR

ในกลีดไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันมากไปกว่าเรื่องของ มิเชล และ มินโฮ ทุกคนรอบตัวต่างพยายาม “ชิป” พวกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งขยิบตาให้ ปล่อยมุกตลก และวางแผนการอันแยบยลเพื่อที่จะทิ้งให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังโดยบังเอิญ แต่ความจริงนั้นง่ายกว่านั้นมาก เพราะระหว่างพวกเขาไม่มีวี่แววของความโรแมนติกเลยแม้แต่นิดเดียว

มินโฮ มักจะอยู่กับ อลิซ เพื่อนสนิทของ มิเชล เสมอ พวกเขาเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก ฝึกซ้อมด้วยกัน และคอยระวังหลังให้กันในเขาวงกต ส่วน มิเชล น่ะเหรอ? ในความคิดของเธอมีเพียงแค่ โธมัส เท่านั้น เขาเป็นทุกอย่างสำหรับเธอ ทั้งความหวัง ที่พึ่ง และอนาคต

ไม่มีการแอบมองหรือความเงียบที่น่าอึดอัดใจ เป็นเพียงเพื่อนกัน เป็นเพียงกลีด และเป็นเพียงชีวิตที่หัวใจไม่ได้เต้นตามความคาดหวังของคนอื่นเสมอไป

แสงอาทิตย์แรกของวันเพิ่งจะลอดผ่านช่องว่างของกำแพงกลีดเข้ามาตอนที่ มิเชล ลืมตาขึ้น เธอนอนอยู่ข้างๆ โธมัส สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอและความอบอุ่นของเขา และปล่อยให้ตัวเองได้ดื่มด่ำกับความสงบนี้เพียงชั่วขณะ รอบตัวเริ่มมีเพื่อนคนอื่นๆ ตื่นขึ้นมา ได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะยามเช้าที่คุ้นเคย แต่สำหรับเธอในตอนนี้ โลกทั้งใบถูกย่อลงมาเหลือเพียงความเงียบสงบเล็กๆ ตรงนี้

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเหนือหัวพวกเขา:
— ในที่สุดก็ตื่นซะทีนะ คู่รัก! ฉันนึกว่าต้องเอาน้ำมาราดพวกเธอแล้วเสียอีก

มิเชล รีบเงยหน้าขึ้นทันทีและเห็น มินโฮ กำลังแสยะยิ้ม โดยมี อลิซ อยู่ข้างๆ ซึ่งทำเพียงแค่กลอกตาและพ่นลมหายใจเบาๆ ในกลีด คู่ของพวกเขากลายเป็นหัวข้อโปรดสำหรับการล้อเลียน ทั้งที่ในความเป็นจริงระหว่าง มิเชล และ มินโฮ ไม่มีอะไรเลยนอกจากความเป็นเพื่อน แต่มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วว่า ถ้าเธออยู่กับ โธมัส และเขาอยู่กับ อลิซ พวกเขาก็ต้อง “คู่กัน” อย่างแน่นอน

— เลิกยุ่งได้แล้ว มินโฮ — มิเชล บ่นพึมพำขณะลุกขึ้นและจัดทรงผม — ไปช่วยเตรียมมื้อเช้าจะดีกว่านะ

มินโฮ เพียงแต่ยิ้มกว้างขึ้นและยื่นมือมาช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น ในจังหวะนั้น มิเชล สบตากับ อลิซ ซึ่งขยิบตาให้เธอเบาๆ และทั้งสี่คนก็หัวเราะออกมา ราวกับเป็นการยืนยันว่า ในกลีดทุกอย่างเป็นไปได้ แม้แต่ข่าวลือที่คาดไม่ถึงที่สุดก็ตาม