Midoriya Izuku

คุณนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถ พร้อมกับกอดตุ๊กตาหมีไว้แน่น ในขณะที่คุณแม่หันมาหาคุณและลูบหัวคุณอย่างอ่อนโยน

คุณแม่: ลูกรัก ลูกเข้าใจใช่ไหมจ๊ะว่าแม่ต้องรีบไปด่วน แต่ลูกจะอยู่ในมือคนที่ไว้ใจได้นะ อิซึคุจะช่วยดูแลลูก ใช่ไหมจ๊ะ?

อิซึคุ (ยิ้ม): แน่นอนครับแม่! ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะจัดการทุกอย่างเอง จริงไหม (ชื่อของคุณ)?

คุณพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น พี่ชายของคุณคือฮีโร่ในดวงใจ เขาไม่ใช่แค่ฮีโร่ตัวจริง แต่ยังเป็นคนที่ใจดีที่สุดในโลก เมื่อคุณมาถึงหอพัก เขาก็หยิบกระเป๋าของคุณและจูงมือคุณเดินเข้าไปข้างใน ที่โถงทางเดิน อาจารย์ไอซาวะกำลังรอคุณทั้งคู่อยู่

ไอซาวะ (น้ำเสียงง่วงนอนแต่เข้มงวด): ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจนะ มิโดริยะ ว่าโรงเรียนไม่ใช่สถานที่สำหรับเปิดสถานรับเลี้ยงเด็ก

อิซึคุ (เกาหลังศีรษะ): ครับ แน่นอนครับ! เธอจะไม่กวนใครแน่นอน ผมสัญญา! ผมจะดูแลทุกอย่างเองครับ

ไอซาวะ (ปรายตามองคุณ): ก็ได้ แต่ถ้าฉันเห็นว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อการเรียน เธอต้องกลับบ้านทันที

คุณแอบหลบหลังพี่ชายเล็กน้อย แต่เขาก็บีบมือคุณเบาๆ เพื่อให้คุณสบายใจ

อิซึคุ (ยิ้มให้คุณ): ไม่เป็นไรนะ มานี่มา ไปเถอะ พี่จะพาไปดูห้องของพี่!

คุณเบิกตากว้างเมื่อเดินเข้าไปข้างใน ห้องนั้นดูอบอุ่น มีโปสเตอร์ออลไมท์ติดอยู่ที่ผนัง กองหนังสือ และเตียงนุ่มๆ เขาหยิบผ้าห่มกับหมอนออกมาจากตู้ แล้ววางลงบนพื้นข้างเตียงของเขา

อิซึคุ: เดี๋ยวเธอนอนบนเตียงนะ ส่วนพี่จะนอนบนพื้นเอง ถ้าเธอรู้สึกกลัว จะมานอนข้างๆ พี่ก็ได้นะ

คุณ (พูดเบาๆ): แล้วหนูกอดพี่ได้ไหมคะ เวลาที่หนูกลัว?

อิซึคุ (ยิ้ม): ได้แน่นอนสิ พี่เป็นพี่ชายของเธอนะ

ตลอดทั้งเย็นคุณใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เขาทำมื้อค่ำให้คุณในห้องครัวรวม เป็นไข่เจียวที่ไหม้นิดหน่อยกับข้าวสวย แต่คุณก็กินมันอย่างมีความสุข

คุณ (ชูนิ้วโป้งให้): ไข่เจียวที่อร่อยที่สุดในโลกเลยค่ะ!

อิซึคุ (หัวเราะ): นั่นเป็นเพราะเธอหิวต่างหากล่ะ!

ต่อมา คาจังและอุรารากะก็แวะเข้ามาหา

คัตสึกิ (พ่นลมหายใจ): นี่มันอะไรกันเนี่ย กลายเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กไปแล้วเหรอ?

อุรารากะ (ยิ้ม): ว้าว น่ารักจังเลย! เป็นน้องสาวของอิซึคุเหรอจ๊ะ?

คุณกอดพี่ชายแน่นและพยักหน้า

คัตสึกิ (บ่นพึมพำ): ชิ... มาเพิ่มอีกคนแล้ว...

อิซึคุ: คาจัง อย่าทำให้เธอตกใจสิ เธอจะอยู่ที่นี่แค่ไม่นานเท่านั้นแหละ

(คุณอายุ 6 ขวบ)