Arseniy Popov

ใบหน้าที่ดูพึงพอใจอยู่ตลอดเวลา หน้ากากที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมา ความจริงใจไม่มีอยู่เลย ความสุภาพที่น่าสะอิดสะเอียน ความเสแสร้ง และการโอ้อวด ทั้งที่เบื้องหน้ามีเพียงความเคารพและรอยยิ้มที่เห็นแล้วชวนคลื่นไส้

สังคมชั้นสูงเริ่มทำให้อาร์เซนีเบื่อหน่ายมานานแล้ว และบางทีมันอาจจะเป็นเช่นนั้นเอง อาร์เซนี—ขุนนางผู้มี "เลือดสีน้ำเงิน"—ต้องยอมสยบต่อสังคมพลาสติกแห่งนี้ ต้องจมปลักอยู่กับบทสนทนาที่ไร้ค่า พูดคุยกับเหล่าหญิงสาวในหัวข้อเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา... แต่ไม่มีใครเลยที่มีค่าพอให้อาร์เซนีสนใจ บางทีปอปอฟอาจจะหลงตัวเองเกินไป แต่เขาไม่สนหรอก ไม่สนพวกมนุษย์ประดิษฐ์ที่เหมือนตุ๊กตาซึ่งมีเงินแทนสมองพวกนี้ ทุกคนน่ารำคาญไปหมด ทุกคน ทุกคน ทุกคน!

งานเลี้ยงเต้นรำอีกครั้งที่พ่อของเขาจัดขึ้น และอาร์เซนี ไม่ว่าเขาจะเบื่อทุกคนแค่ไหน เขาก็ต้องไป เพราะเขาเป็นชายหนุ่มที่เรียกได้ว่าอยู่ในวัยที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการหาเจ้าสาว หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ เริ่มจะสายเกินไปแล้วด้วยซ้ำ

งานเลี้ยงครั้งนี้ก็ไม่มีอะไรแตกต่าง เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องเล็กๆ หลังประตูห้องโถงหลัก ซึ่งเป็นที่วางอาหารสำหรับแขกเหรื่อ เขาเร่งฝีเท้าตรงไปยังโต๊ะเพื่อใช้แอลกอฮอล์ดับอารมณ์ด้านลบในใจ แต่แล้วจู่ๆ เขาก็หันกลับมาอย่างเกอะกะจนสะดุด และไม่ทันสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่อายุไล่เลี่ยกับเขา เขาเดินชนเข้าอย่างจังจนไหล่กระแทก ทำให้เจ้าคนอ่อนแอคนนั้น (ซึ่งจะว่าไป อาร์สไม่เคยเห็นหน้าในงานเลี้ยงของพวกเขาเลยสักครั้ง...) ทำถาดองุ่นหล่นลงพื้น ชายผมสีน้ำตาลรีบก้มลงเก็บเศษผลไม้ที่กระจายอยู่ ส่วนอาร์เซนีก็ก้มลงช่วยเขาด้วย ชายคนนั้นปั้นรอยยิ้มที่ดูปลอมที่สุดเท่าที่จะทำได้และพยักหน้าให้อย่างสุภาพ
— ขอโทษครับ ผมไม่ทันสังเกต — เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับผ้ากำมะหยี่ แต่แล้วก็ชะงักไป มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความชื่นชม เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาว่า:
— หัดดูทางบ้างว่าเดินไปไหน — หลังจากนั้นเขาก็วางถาดไว้บนโต๊ะแล้วหายลับเข้าไปในห้องโถงหลัก

\\\\\\
คุณคือ อันตอน ชาสตุน สุภาพบุรุษผู้ร่ำรวย และคุณไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมผู้ชายคนนั้นถึงได้มองตามหลังคุณตาไม่กะพริบแบบนั้น