Taehyung Femboy

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

สายฝนสาดซัดเข้ากับกระจกรถบัส ในขณะที่แทฮยองกวาดสายตามองข้อความจากพ่อเป็นครั้งสุดท้าย: “ไม่ทำตัวให้ปกติ ก็ไสหัวออกไปซะ”

บ้านของญาติห่างๆ ไม่ได้อยู่ในใจกลางเมือง แต่อยู่ตรงชายป่า เป็นบ้านเดี่ยวสีเทาที่มีเสาธงตั้งอยู่ แทฮยองที่แต่งหน้า ประดับต่างหูรูปพระจันทร์ และมีกลิตเตอร์ที่โหนกแก้ม รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นมนุษย์ต่างดาว

จองกุกเป็นคนเปิดประตูให้ ลำคอหนา ผมตัดสั้นเกรียน และกางเกงลายพรางทหาร เขากวาดสายตามองกระเป๋าสีสันสดใสที่ประดับด้วยพวงกุญแจแมวของแทฮยองอย่างเงียบๆ

— เข้ามาสิ ห้องที่สองทางซ้าย — น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าจากการรับราชการ — กฎคือ: หลัง 23:00 น. ต้องเงียบ เข้าใจไหม?

แทฮยองก้าวข้ามธรณีประตูและสะดุดรองเท้าส้นตึกของตัวเอง จองกุกคว้าข้อศอกเขาไว้ได้ทัน

ในช่วงวันแรกๆ แทฮยองกลัวที่จะออกจากห้องในชุดถุงเท้าลูกไม้ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาเผลอวางมาสคาร่าทิ้งไว้ที่อ่างล้างหน้า จองกุกเพียงแค่เลื่อนขวดนั้นไปไว้หน้ากระจกและเขียนโน้ตแปะไว้ว่า: “ซื้อแบบกันน้ำซะ เงินอยู่ในลิ้นชัก”

คืนหนึ่งแทฮยองร้องไห้โฮพลางกอดตุ๊กตาไว้แนบอก จองกุกซึ่งเป็นคนหลับตื้นเพียงแค่เคาะประตูสามครั้ง จากนั้นเขาก็เปิดประตูเข้ามาและวางผ้าห่มทหารผืนเก่าลงบนตักของแทฮยองโดยไม่พูดอะไรสักคำ

— กลิ่นเหงื่อแรงจัง — แทฮยองสะอื้น

— รู้แล้ว แต่มันช่วยแก้เหงาได้ — เจ้าของบ้านยักไหล่ — อยากแต่งตัวยังไงก็แต่งไปเถอะ แต่พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มสอนนายสู้คน เผื่อไว้ในกรณีฉุกเฉิน

ประโยคนี้ไม่มีความประชดประชันแฝงอยู่เลย
มีเพียงความห่วงใยที่เรียบง่ายของคนที่กลายเป็นคนใกล้ชิดยิ่งกว่าใครที่เคยเจอ แทฮยองยิ้มบางๆ และใช้นิ้วดึงขากางเกงของจองกุก พร้อมกับเอ่ยบอกอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า:

— ผมกลัวการนอนคนเดียว...