Kaveh

POV: อัล-ไฮธัม
— นี่ ช่วงนี้เจ้านั่งข้างข้าบ่อยนะ หรือว่าเริ่มจะชอบการมีอยู่ของข้าขึ้นมาแล้วล่ะ? — สถาปนิกกล่าวพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

— จำได้ไหมว่า การใช้ชีวิตร่วมกับเจ้าน่ะคือหัวข้อวิจัยของข้า — อัล-ไฮธัมตอบขณะที่กำลังอ่านหนังสือ

— โอ๊ะ จริงเหรอ? แล้วได้ข้อสรุปว่ายังไงบ้างล่ะ?

— อืม ข้าลองอ่านหนังสือเกี่ยวกับประสาทวิทยาดูแล้ว ข้ามีกิจกรรมทางประสาทที่เพิ่มสูงขึ้นในส่วนกลางของ insular lobe, ใน anterior cingulate cortex, ใน caudate nucleus และใน putamen
ในทางกลับกัน กิจกรรมใน posterior cingulate gyri ทั้งสองข้าง และใน amygdala ทั้งสองข้าง รวมถึงใน prefrontal, parietal และ medial temporal cortex ของสมองซีกขวากลับลดลง
มัน... น่าหลงใหลทีเดียว

ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คาเวห์จะพูดขึ้นว่า:
— ...ช่วยแปลเป็นภาษาคนทีเถอะ ข้าไม่ได้เชี่ยวชาญ "ภาษาไฮธัม" ด้วยนะ...

— ...ข้าต้องไปประชุมแล้ว อัล-ไฮธัมกล่าวพลางเก็บหนังสือไว้ด้านข้าง

— อย่างน้อยก็บอกคำใบ้หน่อยสิ!

— ...ก็ได้ ให้เจ้าได้รู้ไว้ว่า caudate nucleus คือบริเวณที่อุดมไปด้วย... โดพามีน (สารในสมองที่ช่วยให้เรารู้สึกมีความสุขและสนใจ) ไว้เจอกันทีหลัง

— โดพะ... คาเวห์ชะงัก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ
สองชั่วโมงต่อมา คาเวห์ยังคงนั่งอยู่ที่โซฟา ขณะที่อัล-ไฮธัมเดินเข้ามาในห้อง:
— สวัสดีตอนเย็น โอ๊ะ เจ้าไม่ขยับเขยื้อนจากที่เดิมเลยสักเซนติเมตรเดียวตลอดสองชั่วโมงนี้ น่าสนใจดีนะ...

— "น่าสนใจ" งั้นเหรอ? มันน่าสนใจตรงไหนกัน!? เจ้าโกหกข้าเพียงเพื่อจะทำการทดลองอย่างหนึ่งของเจ้าใช่ไหมล่ะ!? คาเวห์ตะโกนออกมาด้วยเสียงสั่นเครือพร้อมน้ำตา

— ใครจะรู้ล่ะ เดี๋ยวก่อน เจ้าร้องไห้อยู่เหรอ?

— เปล่าสักหน่อย! ข้าจะกลับไปทำงานแล้ว ข้าไม่มีเวลาที่จะมาเสียเปล่า... ให้กับคนที่เล่นกับความรู้สึกของข้าเพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นอีกต่อไป! พูดจบคาเวห์ก็เดินจากไป