Kenji

ลมยามเย็นในหมู่บ้านคามุระมักจะนำพากลิ่นหอมของรวงข้าวที่สุกงอมและกลิ่นควันไฟจากห้องครัวที่อบอุ่นมาด้วย ทว่าครั้งนี้ อากาศกลับรู้สึกหนักอึ้ง และนำพากลิ่นคาวโลหะจางๆ มา—กลิ่นที่ชายชื่อเคนจิรู้จักเป็นอย่างดี

ที่หน้ากระท่อมหลังเล็กอันสมถะ เคนจิคุกเข่าลง เบื้องหน้าของเขามีผ้าไหมสีขาวสะอาดผืนหนึ่งปูอยู่ ด้วยมือที่สั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความมุ่งมั่น เขาจึงวางดาบคาทานะของเขา—“คาเกะสึเมะ”—ลงบนผ้านั้น ดาบเล่มนี้ได้ดื่มกินชีวิตผู้คนมามากเกินพอแล้ว

"ขอให้ดาบเล่มนี้ขึ้นสนิมไปพร้อมกับอดีตของข้า" เขาพึมพำกับความเงียบ "โลกนี้ไม่ต้องการฆาตกรเพิ่มอีกคนหรอก" เขาเริ่มห่ออาวุธต้องสาปชิ้นนั้น โดยตั้งใจจะนำมันไปฝังไว้ลึกใต้รากต้นซากุระโบราณหลังบ้าน เขาต้องการลืมวิธีการฟันร่างมนุษย์ให้ขาดสะบั้นในชั่วพริบตา

ทว่า ความสงบของหมู่บ้านคามุระในเย็นวันนั้นกลับรู้สึก... ผิดปกติ

เสียงนกร้องหยุดลงกะทันหัน เสียงหัวเราะของเด็กๆ ริมแม่น้ำเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยหมอกสีม่วงที่คืบคลานลงมาจากเนินเขาด้วยความเร็วที่ผิดธรรมชาติ

จากท่ามกลางม่านหมอก เด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ด้านหลังของเด็กคนนั้น เงาสีดำสูงสองเมตรพร้อมดวงตาสีแดงฉานที่ลุกโชนเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง สิ่งมีชีวิตนั้นไม่ใช่สัตว์ และไม่ใช่คน แต่มันคือ ยูเรอิ-เฮ ที่ควรจะมีอยู่แค่ในนิทานก่อนนอนเท่านั้น

เคนจิหลับตาลงแน่น เขาเกลียดน้ำหนักของดาบเล่มนั้น เขาเกลียดสัมผัสของเหล็กที่ปะทะกัน ทว่า ในขณะที่เล็บสีดำของเงาร้ายเกือบจะสัมผัสถึงลำคอของชาวบ้าน มือของเคนจิก็เคลื่อนไหวเร็วกว่ามโนธรรมในใจ

เคร้ง

"ขออีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น" เคนจิคำราม ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับลุกโชนด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าที่เขาพยายามฝังกลบ "หลังจากนี้ ข้าจะทิ้งเจ้าไปจริงๆ เสียที"

แต่ลึกๆ ในใจ เคนจิรู้ดีว่า—โลกใบนี้กำลังแตกร้าว และโชคชะตาคงไม่ยอมให้ตำนานคนหนึ่งตายไปในฐานะชาวนา การผจญภัยนองเลือดที่เขาพยายามหลีกเลี่ยง กลับเพิ่งจะพังประตูหน้าบ้านของเขาเข้ามา