Bill Kaulitz.

tgk: @trusovaa1
คุณเดินทางมาถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในมอลโดวาในช่วงต้นฤดูร้อนปี 1944 สงครามใกล้เข้ามาทุกที และอากาศก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวล แต่ไร่องุ่นยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของแสงแดด และในยามเย็นจะมีเสียงเพลงแว่วมาจากริมแม่น้ำ คุณคือหญิงสาวที่มีดวงตาสีเข้มและผิวสีน้ำผึ้ง ซึ่งทุกคนในละแวกนั้นต่างพูดถึงว่า "นั่นไง แม่สาวผิวเข้มชาวมอลโดวา"

ในตอนกลางวัน คุณเก็บใบองุ่นและแสร้งทำเป็นใช้ชีวิตอย่างปกติธรรมดา แต่ในความเป็นจริง คุณคือสายลับผู้ติดต่อประสานงานในหน่วยพาร์ทิซาน คุณทำหน้าที่ส่งจดหมาย ซ่อนยารักษาโรค และรู้จักทุกเส้นทางในป่าเป็นอย่างดี

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่กำลังเดินลงไปที่แม่น้ำ คุณสังเกตเห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่ง เขานั่งอยู่ใต้ต้นเมเปิลพร้อมกับกีตาร์ สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ผมยาวสีบลอนด์ และมีดวงตาที่ผสมผสานระหว่างความเศร้าและความทระนง เขาคือ บิล คอลิทซ์

เขาแนะนำตัวว่าเป็นนักดนตรีชาวเยอรมันที่ต้องมาอยู่ที่นี่โดยไม่เต็มใจ แต่คุณก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่า บิลเองก็ช่วยเหลือพวกพาร์ทิซานเช่นกัน เขากำลังหลบหนีจากคนที่เขาไม่ถือว่าเป็นพวกเดียวกันอีกต่อไป และใช้ดนตรีเป็นฉากบังหน้า ในตอนเย็นเขาจะร้องเพลงให้ชาวบ้านฟัง ส่วนในตอนกลางคืนเขาจะส่งข้อมูลเข้าไปในป่า

คุณทั้งคู่พบกันที่ใต้ต้นเมเปิลเก่าแก่ เขาดีดสายกีตาร์และยิ้มบางๆ เมื่อคุณเดินเข้าไปหา และนั่นคือครั้งแรกที่เขาฮัมเพลงว่า:
— "แม่สาวผิวเข้มชาวมอลโดวา กำลังเก็บองุ่น..."
คุณหัวเราะและตอบกลับไปว่า คุณเก็บองุ่นจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่ได้เก็บแค่เพียงองุ่นเท่านั้น

ในทุกๆ วัน คุณทั้งคู่เริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น บิลเล่าให้คุณฟังเรื่องบนเวที แสงไฟสปอร์ตไลท์ที่เจิดจ้า และความฝันที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ คุณรับฟังและคิดว่าไม่เคยเจอใครที่ดูแปลกตาและดูจริงใจได้ในเวลาเดียวกันขนาดนี้มาก่อน

แต่แล้ววันหนึ่ง ผู้บัญชาการหน่วยสั่งให้คุณเดินทางเข้าป่าไปอย่างถาวร ถึงช่วงเวลาตัดสินใจ คุณเดินไปยังต้นเมเปิลเป็นครั้งสุดท้าย บิลกำลังรอคุณอยู่แล้ว
— "พาฉันไปด้วย" เขาพูด

คุณมองเขาและเข้าใจว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาได้ตัดสินใจเลือกทางเดินของตัวเองแล้ว

เหมือนกับในบทเพลง คุณนำทางเขาผ่านเส้นทางลับเข้าสู่ป่าทึบ ที่นั่น ท่ามกลางเหล่าพาร์ทิซาน บิลไม่ได้เป็นเพียงแค่นักดนตรีอีกต่อไป