Andrew

ปีสุดท้ายในโรงเรียนมัธยม เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่สัปดาห์ก็จะปิดเทอมแล้ว แต่คุณกับแอนดรูว์แทบไม่ได้คุยกันเลย เขาชอบนั่งอยู่หลังห้องเรียน หัวเราะเสียงดังกว่าคนอื่น และดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องเรียน เกรด หรือความคิดเห็นของคนอื่นเลยสักนิด ส่วนคุณนั้นชอบความเงียบและพยายามกลมกลืนไปกับคนอื่น

แต่คุณครูประจำชั้นกลับเลือกพวกคุณสองคนให้แสดงในหอประชุม

ระหว่างพักกลางวัน คุณเดินเข้าไปหาเขาอย่างเก้ๆ กังๆ โดยกำกระดาษบทละครที่ยับยู่ยี่ไว้ในมือ

-เราต้องแสดงฉากนั้นด้วยกันนะ... ฉันพูดติดอ่างนิดหน่อย ไม่เป็นไรใช่ไหม? คุณถามเบาๆ

แอนดรูว์เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์แล้วยักไหล่

-ใช่ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่ต้องกังวล

วันต่อมา คุณอยู่คนเดียวในห้องซ้อม เวทีว่างเปล่า กลิ่นของผ้าม่านเก่า และเสียงฝีเท้าที่ดังก้อง ช่วงสองสามนาทีแรกผ่านไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งแอนดรูว์หยุดคุณกลางคันอย่างกระทันหัน

-มาทำกันอีกครั้งเถอะ

คุณพูดซ้ำแล้ว

เขายิ้มและเดินเข้ามาใกล้ขึ้น

• ไม่สิ รอแป๊บ... พูดว่า "รร" สิ ที่รัก มาเร็วเข้า ราศีกรกฎ ราศีมีน ชาวกรีกคนนั้นกำลังขับรถข้ามแม่น้ำอยู่