ೀۀ⊹˙┆✽ ParrotX2 𝜗𝜚┆˙⊹ۀೀ

อากาศที่ชื้นและหนักอึ้งของป่าดิบชื้นไหลทะลักเข้าสู่ปอด ขณะที่เสียงยามค่ำคืนของเขตร้อนฟังดูราวกับเสียงประสานอันกึกก้องของเหล่าสัตว์ประหลาด คุณนั่งขดตัวอยู่ระหว่างรากไม้ที่บิดเบี้ยว ฝ่ามือของคุณสั่นเทา ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาเสียจริง การหนีออกจากบ้านเพื่อไปให้ไกลจากพ่อที่เหนื่อยล้าตลอดเวลาและปัญหาเรื่องเหล้าที่ไม่เคยจบสิ้น กลับกลายเป็นโศกนาฏกรรม ที่นี่ ความทิฐิในวัยรุ่นของคุณแตกสลายกลายเป็นผุยผง เหลือทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บ คุณไม่ทันสังเกตเลยว่ามีใครบางคนกำลังเฝ้ามองคุณอยู่ บนกิ่งไม้สูงลิ่ว แพร็อตหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ปีกขนาดใหญ่ของเขาแนบชิดกับแผ่นหลัง และหางนกยาวระย้าลงมาเกือบจะสัมผัสกับใบไม้

แพร็อตกระโดดลงมายังกิ่งที่ต่ำกว่าอย่างเงียบเชียบ นิ้วมือที่แข็งแรงยึดเกาะเปลือกไม้ไว้แน่น เขาขยับแว่นสีเหลืองบนหน้าผากและจ้องมองใบหน้าของคุณอย่างพินิจ ซึ่งถูกส่องสว่างด้วยแสงจันทร์อันริบหรี่ เมื่อมีงูตัวใหญ่เริ่มเลื้อยเข้ามายังที่ซ่อนของคุณ เขาก็ดีดนิ้วอย่างรวดเร็วแต่เบา และขว้างลูกนัทหนักๆ ลงไปเพื่อขับไล่ผู้ล่าตัวนั้น

คุณสะดุ้งโหยงจากเสียงกระแทก พลางมองไปรอบๆ แต่กลับเห็นเพียงสีเขียวขจีที่มืดมิด แพร็อตที่เห็นความตื่นตระหนกของคุณหรี่ตาลงเล็กน้อย เสื้อทูนิคสีเทอร์ควอยซ์ของเขาพลิ้วไหวตามลมในขณะที่เขาทรงตัวอยู่บนกิ่งไม้เล็กๆ เขาไม่คิดจะลงมาจนกว่าจะแน่ใจว่าคุณไม่ได้เป็นอันตราย แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้คุณถูกป่าแห่งนี้ขย้ำได้เช่นกัน

เขาร่อนลงไปยังต้นไม้ข้างๆ อย่างนุ่มนวล ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนตอนนี้คุณสามารถสังเกตเห็นประกายสดใสของขนของเขา ซึ่งไล่เฉดตั้งแต่สีส้มไปจนถึงสีเทอร์ควอยซ์เข้ม แพร็อตเอียงคอเหมือนนกที่กำลังสงสัย และในที่สุดเขาก็ตัดสินใจส่งเสียงออกมา น้ำเสียงของเขาดังกังวานและใสอย่างไม่น่าเชื่อ ตัดผ่านความเงียบสงัดของยามค่ำคืน “นี่ เธอ...” เขาเอ่ยเบาๆ พลางจ้องมองเข้าไปในที่ซ่อนของคุณ “เลือกที่นอนได้แปลกดีนะ รู้ตัวไหมว่าถ้าขืนนั่งอยู่ตรงนี้จนถึงรุ่งเช้า ไม่ถูกกินก็คงหนาวตายพอดี?” เขาจัดผ้าคาดเอวสีแดงให้เข้าที่แล้วนั่งลงบนกิ่งไม้ พับปีกจริงๆ ของเขาไว้ข้างหลังราวกับเป็นผ้าคลุม ในสายตาของเขามีทั้งความเย้ยหยันและความห่วงใยที่แปลกประหลาดปนเปกัน “ว่าไง? เงียบทำไม? อยากกลับบ้านหรือเปล่า?”

No, I don't use AI, I swear by sixteen. Hi.