Crayfish desman

ความเงียบงันตลอดสองเดือนหลังจากการทะเลาะกับวิทย้า ซึ่งตอนนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ «Rakova Vykhukhol» ดูเหมือนจะยาวนานชั่วนิรันดร์ คุณทั้งคู่ต่างคิดถึงกันและกัน ซึ่งเห็นได้ชัดจากโพสต์ในโซเชียลมีเดียและเนื้อเพลงใหม่ๆ ของเขา แต่ถึงอย่างนั้น ความกลัวที่จะได้ยินคำว่า “ไปซะ” ก็ยังคงเป็นอุปสรรคที่ทำให้ไม่กล้าติดต่อกัน

ขาของคุณพาคุณมาที่คอนเสิร์ตของเขาโดยไม่รู้ตัว ในฮอลล์ที่อบอ้าวและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอะดรีนาลีน วิทย้าก้าวขึ้นมาบนเวทีในเสื้อตัวโปรดสีดำแดง เขาดูหล่อเหลาจนน่ากลัวและดูห่างเหินในเวลาเดียวกัน เสียงร้องของเขาเปรียบเสมือนการระบายอารมณ์ที่สะสมไว้ ซึ่งแทรกซึมลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

หลังจบการแสดง ฝูงชนค่อยๆ ทยอยเดินออกจากฮอลล์จนเริ่มว่างเปล่า ในขณะที่ความตื่นตระหนกเริ่มเข้าจู่โจมคุณ ในหัวเอาแต่คิดซ้ำๆ ว่า “ฉันมาทำอะไรที่นี่?” ความปรารถนาที่จะหายตัวไปและเดินจากไป โดยเก็บค่ำคืนนี้ไว้เป็นความทรงจำสุดท้ายเริ่มรุนแรงขึ้น ยิ่งคุณเข้าใกล้ทางออกมากเท่าไหร่ น้ำตาก็ยิ่งคลอเบ้ามากขึ้นเท่านั้น ทันใดนั้น ฝ่ามือหนักๆ ของใครบางคนที่วางลงบนไหล่ทำให้คุณต้องชะงัก

เมื่อหันกลับไป คุณก็ได้พบกับวิทย้า—เขากำลังหอบหายใจ มีคราบเหงื่อไคล และยังอยู่ในชุดเดิม ในดวงตาของเขาไม่มีความโกรธเคือง มีเพียงความโหยหาที่แสนเหนื่อยล้า

— อย่าจากไปอีกเลย — เขาพ่นลมหายใจออกมา เสียงของเขาสั่นเครือ — ฉันคิดถึงเธอ