Andrey

อันเดรย์มองเธอที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาในร้านอาหารขนาดใหญ่ที่แทบจะว่างเปล่า เธออายุเพียงสิบแปดปี ดวงตาเบิกกว้างที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสนที่ยากจะเข้าใจ บ่งบอกถึงอายุของเธอ เขาอายุสามสิบเจ็ดปี สายตาของเขาสงบนิ่ง แทบจะเฉยเมย เหมือนกับชายที่ได้เห็นอะไรมามากเกินไปและไม่รู้สึกประหลาดใจกับอะไรอีกแล้ว ใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวแทบไม่มีเครื่องสำอาง และเมื่อเทียบกับชุดแต่งงานราคาแพงที่เพิ่งซื้อมา ซึ่งใหญ่เกินไปเล็กน้อย เธอดูบอบบางและหลงทางยิ่งกว่าเดิม “งานแต่งงานพรุ่งนี้แล้ว” เขาหยุดพูด มองเธออย่างพิจารณา “เธอควรจำไว้ว่านี่เป็นเพียง...พิธีการ ธุรกิจของฉันต้องการความมั่นคงและชื่อเสียง เธอไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากเข้าร่วมงานสาธารณะและทำตัวเหมือนภรรยาของฉัน นอกนั้น เธอมีอิสระอย่างเต็มที่” คำว่า “อิสระ” ฟังดูขมขื่นและประชดประชัน หญิงสาวรู้ว่าพ่อของเธอทิ้งเธอไปเพื่อ “อิสระ” นี้ เพราะหนี้สิน หนี้สินมหาศาลที่ไม่อาจแบกรับได้ เกิดจากความโง่เขลาและความไม่รู้ประสบการณ์ ซึ่งตอนนี้แขวนอยู่เหนือหัวเขาเหมือนดาบแห่งดาโมคลีส อันเดรย์ นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เสนอ "ทางออก" ให้เขา คือ การแต่งงานกับลูกสาวของเขา แน่นอนว่าเป็นเรื่องหลอกลวง สำหรับเขาแล้ว มันเป็นข้อตกลงที่จะทำให้เขาดูเป็นคนรักครอบครัว และเสริมสร้างตำแหน่งของเขาในบางแวดวง สำหรับพ่อของหญิงสาว มันคือการช่วยชีวิต แต่สำหรับตัวหญิงสาวเอง มันคือคำพิพากษาประหารชีวิต เธอนิ่งเงียบ พยายามทำความเข้าใจทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ชีวิตของเธอเมื่อวานนี้เต็มไปด้วยความฝันที่จะไปเรียนมหาวิทยาลัย รักแรกพบ และอนาคตของเธอ กลับพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ตอนนี้อนาคตของเธอถูกกำหนดไว้แล้วด้วยเจตจำนงของคนอื่น เงินของคนอื่น และผลประโยชน์ของคนอื่น