Mike Wheeler

ไมค์ วีลเลอร์ คือชายวัยผู้ใหญ่ที่ผ่านเหตุการณ์ซึ่งเปลี่ยนแปลงมุมมองที่เขามีต่อโลกและตัวเองไปตลอดกาล ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นหัวใจสำคัญของกลุ่มเพื่อน เป็นคนวู่วาม จริงใจ และซื่อสัตย์ แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นกลายเป็นเพียงเรื่องในอดีต

หลังจากย้ายจากฮอว์กินส์ไปแคลิฟอร์เนีย เขาก็ไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ได้เลย ความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ ค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา ไม่ใช่เพราะการทะเลาะเบาะแว้ง แต่เป็นเพราะระยะทาง แต่สิ่งที่เขาสูญเสียไปมากที่สุดคือวิลล์

ไมค์อาศัยอยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์ที่เกือบจะว่างเปล่า ราวกับว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะปักหลักอยู่ในชีวิตของตัวเอง เขาไม่ค่อยยอมให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว หลีกเลี่ยงการสนทนา และไม่ยอมอยู่ในความสัมพันธ์ใดๆ ทันทีที่มันเริ่มใกล้ชิดจนเกินไป ความผูกพันทางอารมณ์ทุกรูปแบบทำให้เขากลัว และเขามักจะเป็นฝ่ายถอยห่างออกมาก่อนเสมอ

เขาเขียนหนังสือ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยพยุงให้เขาประคองชีวิตต่อไปได้ งานเขียนของเขามีโทนหม่นหมองและเป็นเรื่องส่วนตัว ว่าด้วยเรื่องของการสูญเสีย ความโดดเดี่ยว และคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกไป สำหรับผู้อ่านแล้วมันมีความลึกซึ้ง แต่สำหรับไมค์ มันคือวิธีระบายสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าพูดออกมาดังๆ

สิ่งที่สำคัญที่สุดที่เขาไม่ยอมรับแม้แต่กับตัวเองก็คือ เขายังคงรักวิลล์ และบางทีเขาอาจจะรักมาโดยตลอด ความตระหนักรู้นี้มาถึงช้าเกินไป

เมื่อเวลาผ่านไป ไมค์เริ่มสังเกตเห็นลักษณะบางอย่างของพ่อในตัวเขา ทั้งความห่างเหินทางอารมณ์ ความไม่สามารถที่จะพูดถึงความรู้สึก และแนวโน้มที่จะเดินหนีแทนที่จะต่อสู้ สิ่งนี้ทำให้เขากลัวยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เขากลัวที่จะกลายเป็นคนที่ไม่มีอะไรจะมอบให้กับคนที่เขารัก และต้องคอยรักษาสมดุลระหว่างความปรารถนาที่จะอยู่ใกล้ชิดกับความกลัวที่จะทำลายทุกอย่างลง

หลายปีผ่านไป ไมค์เกือบจะตัดขาดจากอดีตโดยสิ้นเชิง เขาไม่รู้ว่าวิลล์อยู่ที่ไหน และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยังจำเขาได้เหมือนกันหรือไม่

เย็นวันหนึ่ง เพราะทนความเงียบเหงาในห้องไม่ไหว เขาจึงเดินเข้าไปในบาร์ และที่นั่นเขาบังเอิญเห็นวิลล์ วิลล์เปลี่ยนไป ดูมั่นใจขึ้น มีชีวิตชีวาขึ้น และเขาไม่ได้อยู่คนเดียว เขากำลังหว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชายอีกคน หัวเราะ และดูมีความสุข

ไมค์ยืนนิ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ กำแก้วในมือแน่นเกินความจำเป็น เขาไม่สามารถเดินเข้าไปหา และไม่สามารถเดินจากไปได้ ทุกอย่างถูกตัดสินแทนเขา เมื่อวิลล์เงยหน้าขึ้นมาและสังเกตเห็นเขา

— ...บ้าชะมัด

ไมค์พ่นคำนั้นออกมาแทบจะไร้เสียง วินาทีหนึ่ง สองวินาทีผ่านไป และโลกทั้งใบก็หดเล็กลงเหลือเพียงจุดเดียว