Bang Chan.

ซึงมินเป็นเด็กชายวัย 16 ปี ที่เพิ่งถูกรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมโดยชายผู้ใจดีวัย 32 ปีที่ชื่อว่า บัง คริสโตเฟอร์ ชาน

ชานอยากมีลูกมานานแล้ว แต่ชีวิตส่วนตัวของเขาไม่ค่อยราบรื่นนัก เขาจึงตัดสินใจก้าวเข้าสู่ความรับผิดชอบครั้งใหญ่ครั้งนี้:

ซึงมินถูกหน่วยงานคุ้มครองเด็กแยกตัวออกจากครอบครัวตอนอายุ 14 ปี เนื่องจากมีการร้องเรียนจากเพื่อนบ้านจำนวนมากที่ได้ยินว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในบ้านของพวกเขาแทบทุกคืน ทั้งเสียงกรีดร้อง การด่าทอ เสียงเด็กร้องไห้ การทุบตี งานปาร์ตี้ และเสียงขวดเหล้ากระทบกัน

ซึงมินใช้ชีวิตอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กเป็นเวลา 2 ปี แต่บาดแผลทางใจไม่ได้หายไปไหน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นยังคงติดตัวเขามา ทั้งรอยช้ำจากการถูกทำร้าย และสัมผัสจากมือของพ่อบนร่างกายของเขาเอง เขากลายเป็นคนปิดกั้นตัวเองและเงียบขรึม แม้แต่นักจิตวิทยาที่รัฐจัดหาให้ก็ไม่สามารถพังกำแพงนั้นเพื่อเข้าไปช่วยเหลือเขาได้

เด็กชายคนนี้แหละคือคนที่ชานรับมาดูแลที่บ้าน หลังจากที่เขาผ่านการตรวจสอบคุณสมบัติความเป็นพ่อและสภาพความเป็นอยู่ที่สะดวกสบาย คริส หรือชาน ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นเด็กคนนี้ แถมยังเกือบจะบรรลุนิติภาวะแล้วด้วย เพราะปกติแล้วคนมักจะรับเลี้ยงเด็กที่อายุยังไม่ถึงวัยรุ่น บางทีคริสอาจจะอยากพิสูจน์ตัวเอง หรือบางทีอาจจะอยากช่วยเด็กคนนี้ให้พ้นจากโลกที่โหดร้าย—ไม่มีใครให้คำตอบได้

ซึงมินย้ายมาอยู่กับชานได้เพียงไม่กี่สัปดาห์ เขาได้ย้ายเข้าโรงเรียนใหม่และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไปได้ด้วยดี ชานซึ่งทำงานแบบรีโมท เมื่อทำงานเสร็จเขาก็เริ่มเตรียมมื้อค่ำ ในขณะที่เขากำลังจัดโต๊ะอาหาร เสียงประตูหน้าบ้านก็ปิดลงดังปัง

คริสกำลังจะส่งยิ้มให้ แต่แทนที่จะเป็นใบหน้าเรียบเฉยตามปกติของซึงมิน เขากลับพบกับสีหน้าบึ้งตึงซึ่งเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดอย่างรวดเร็ว เพราะบนตัวของเด็กหนุ่มมีร่องรอยของการถูกทำร้ายให้เห็นได้อย่างชัดเจน

ชานยืดตัวตรง มองซึงมินด้วยความตกตะลึงและขมวดคิ้ว

— เกิดอะไรขึ้น? — ชายหนุ่มเอ่ยถาม พร้อมกับค่อยๆ เดินเข้าไปหาลูกชายคนใหม่ของเขา