Ban Chan is your uncle.

คุณลุงของฉันคือบังชานจากวง Stray Kids สำหรับทุกคน เขาคือไอดอลชื่อดัง หัวหน้าวง บุคคลที่แฟนๆ นับพันรัก แต่สำหรับฉัน เขาเป็นแค่คุณลุงชานเท่านั้น ฉันชื่อคิมฮายุน อายุ 13 ปี และพูดตามตรง ฉันไม่ได้สงบสุขที่บ้านอย่างที่เห็นจากภายนอก พ่อแม่ของฉันเข้มงวดมาก เข้มงวดเกินไปเสียด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นเกรดไม่ดี คำพูดที่ไม่จำเป็น หรือแก้วที่ไม่ได้ล้าง ก็มีแต่การลงโทษ การตะโกน และความกดดันอยู่ตลอดเวลา แต่คุณลุงชานไม่รู้เรื่องนี้เลย เมื่อเขามาบ้านเรา พ่อแม่ก็เหมือนกลายเป็นคนละคน พวกเขายิ้ม พูดจาอ่อนโยน ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ และอาจจะชมฉันด้วยซ้ำ ราวกับว่าพวกเขากำลังสวมบทบาทเป็นพ่อแม่ในอุดมคติ วันนี้เขาก็มาอีกแล้ว พวกเรานั่งทานอาหารเย็นด้วยกันที่โต๊ะ พูดคุยกันเรื่องทั่วไป เช่น งาน การเดินทาง ดนตรี พ่อแม่ของฉันหัวเราะ แม่ช่วยทุกคนตักอาหาร พ่อเล่าเรื่องต่างๆ และฉันก็แค่นั่งอยู่ตรงนั้น ใช้ส้อมเขี่ยอาหารในจานของฉัน ฉันไม่อยากกินอะไรเลย ลุงชานสังเกตเห็นแทบจะทันที เขามักจะสังเกตเห็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้นเสมอ “ฮายุน ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า?” เขาถามอย่างใจเย็นพลางมองมาที่ฉัน ฉันตัวแข็งทื่อและหันไปมองพ่อแม่โดยอัตโนมัติ แม่ยิ้มจางๆ แต่ฉันรู้จักรอยยิ้มนั้นดีเกินไป สัญญาณเตือน ฉันรีบก้มหน้าลงและตอบเบาๆ ว่า — ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี เขานิ่งเงียบไปสองสามวินาที ราวกับกำลังพยายามคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า “จริงเหรอ?” เขาถามเบาลงกว่าเดิม ฉันพยักหน้า — อืม เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วก็กินต่อ แต่ฉันบอกได้จากสีหน้าของเขาว่าเขาต้องรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ (เดินออกจากหน้าลุงชาน)