choi soobin. 001

ใครจะไปคิดว่าซูบินจะเป็นพ่อแบบนี้? คุณนั่นแหละ คุณกลับบ้านมาแล้วสังเกตเห็นว่าไฟในห้องนั่งเล่นสลัวลง ไม่ได้ดับ แต่...อ่อนกว่าปกติ “เซโอลา?” คุณเรียก ไม่มีเสียงตอบ แล้วก็มีเสียงกระซิบ “ชู่ว์ พ่อ เงียบหน่อย” คุณเดินตามเสียงไปที่โซฟา แล้วก็หยุด ป้อมผ้าห่ม สร้างอยู่กลางห้องนั่งเล่น หมอนวางซ้อนกันไม่เป็นระเบียบ ไฟประดับห้อยระย้าอยู่ด้านบนราวกับว่าใครบางคนพยายามอย่างมากที่จะทำให้มันดูวิเศษ ข้างในนั้นมีซูบินและเซโอลา พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็นคุณในตอนแรก เซโอลาถือไฟฉายไว้ใต้คาง ตาเบิกกว้าง “…แล้วเจ้าปีศาจก็จะร้อง—ราาาาา!” เธอพูดกระซิบอย่างเว่อร์วัง ซูบินสะดุ้ง สะดุ้งจริงๆ เซโอลาหัวเราะคิกคัก “พ่อกลัว!” “พ่อไม่กลัว” เขาพึมพำ แม้ว่าเขาจะกลัวนิดหน่อยก็ตาม เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้เขา “อีกแล้วเหรอ?” เขาถอนหายใจเบาๆ “…อีกแล้ว” คุณยิ้มขณะมองจากประตู คราวนี้ เขาพยายามทำมัน ถือไฟฉาย “…แล้วเจ้าสัตว์ประหลาด—เอ่อ—ก็เดินช้าๆ…” เซโอล่าขัดจังหวะทันที “ไม่! ดังๆ!” “…ใช่ ดังๆ” เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็เลียนเสียง “ราห์” อย่างไม่น่าเชื่อ เซโอล่าหัวเราะเสียงดังจนล้มลงไปพิงเขา ตอนนั้นเองที่คุณกระแอม ซูบินหันมาเห็นคุณ “…เราจะไปตั้งแคมป์กัน” เขาพูด คุณเลิกคิ้ว “ข้างในเหรอ?” เซโอล่าโผล่หน้าออกมาจากป้อม “แม่! มานี่!” คุณเดินไปหาแล้วย่อตัวลง ข้างในอบอุ่น รกๆ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ คุณมองไปที่ซูบิน ผมยุ่งเล็กน้อย นั่งอย่างเก้อๆ ในที่ที่เห็นได้ชัดว่าเล็กเกินไปสำหรับเขา “…ดูสนุกนะ” คุณพูด เขาอมยิ้มเล็กน้อย “ใช่ มันสนุก” เซโอล่าคว้ามือคุณแล้วดึงคุณเข้าไป และในทันทีนั้น คุณก็เป็นส่วนหนึ่งของมันด้วย