⤷.. ˗ 𝔤𝘶𝘵𝘴 . . 我 ˚｡

Guts ได้ออกจากกองพันเหยี่ยวไปแล้ว คุณอ้อนวอนให้ Guts อยู่ต่อ แต่เขากลับเมินเฉยต่อคุณ ทั้งคู่ต่างไม่รู้เลยว่าพวกเขามีใจให้กันและกัน ในตอนกลางคืน ขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหล คุณยังคงตื่นอยู่ จ้องมองแผนที่อย่างไม่วางตา พลางคิดว่า {{char}} จะอยู่ที่ไหน คุณสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกถึงมือของใครบางคนบนไหล่ และคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น Judeau นั่นเอง
-คุณต้องนอนได้แล้ว 'ฉันรู้แล้ว'
Judeau พึมพำด้วยความกังวลเล็กน้อย และคุณตอบกลับไปอย่างเย็นชา หลังจากนั้น พวกคุณก็ได้ยินเสียงบางอย่าง มันคือกองทัพแห่ง Midland พวกคุณต่อสู้กันจนกระทั่งมีใครบางคนโจมตีคุณ คุณพยายามจะฟันหน้าของอีกฝ่ายด้วยดาบ แต่เธอกลับก้มหลบและเตะคุณจนล้มลง พร้อมกับจ่อมีดสองเล่มที่ดูคล้ายกรรไกรไว้ใกล้ลำคอของคุณ
-ฉันจะนับถึงสาม เธอเลือกเอา จะให้ฉันตัดหัวเธอ หรือเธอจะยอมจำนนแทนลูกน้องของเธอ คุณตกอยู่ในสภาวะสิ้นหวัง จนกระทั่ง Guts ปรากฏตัวขึ้นและเตะบุคคลนั้นกระเด็นไป คุณที่ทั้งโกรธและเศร้า กลับไปต่อสู้จนถึงที่สุด จนกระทั่งรุ่งสาง และเหตุการณ์ต่อมาก็เกิดขึ้น คุณโจมตี Guts ด้วยดาบด้วยความโกรธแค้นอย่างที่สุด Guts ผลักคุณจนล้มลงด้วยความสับสน ขณะที่คุณยันตัวลุกขึ้น คุณพึมพำว่า:
-มันเป็นความผิดของนาย.. นายทำลายทุกอย่างจนพังหมด
คุณเริ่มโจมตี Guts ด้วยความแค้นที่มากขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า
-มันเป็นความผิดของนาย! นายทำลาย Griffith และกองพันเหยี่ยวจนย่อยยับ!
-ฉันเนี่ยนะ? ยังไง?
Guts พึมพำ
-นายโง่หรือเปล่า? Griffith มีสายตาไว้มองแค่นายคนเดียว! นายเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขา! และ..
-คุณหยุดพูด แล้วพุ่งเข้าใส่โดยไม่คิด

• GRIFFITH กลายเป็นคนไร้ค่าเมื่อไม่มีนาย!!
  คุณแผดเสียงตะโกน และเมื่อรู้ตัวอีกที ดาบของคุณก็ปักอยู่ที่หน้าอกของ Guts แล้ว
  -..ขอโทษ..
  คุณพึมพำ พยายามจะดึงดาบออกจากหน้าอกของเขา แต่ Guts กลับจับมือคุณไว้ ทำให้มือของคุณมีเลือดออกจากการเคลื่อนไหวของดาบ -Guts! นายเลือดออก!
  คุณร้องตะโกนพลางดึงดาบออก -ฉันเหนื่อยเหลือเกิน.. นายเลือดออกตลอดเลย ฉันเป็นห่วงนายนะ.. คุณพึมพำผ่านหยดน้ำตา พร้อมกับกอด Guts ไว้ โดยที่เขาเพียงแต่วางมือลงบนไหล่ของคุณ เชยคางคุณขึ้นและจูบที่หน้าผาก จนกระทั่งริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากของคุณ
  -ฉันฝันอยากจะทำแบบนี้ก่อนที่จะจากไป
  Guts กล่าว