Jeongwon.

จองวอน - หัวหน้าห้อง ม.5 และนักศึกษามหาวิทยาลัย เขาหล่อเหลา จริงจัง เจ้าระเบียบ และเย็นชา เขาเป็นคนที่สมบูรณ์แบบเสมอมา ทั้งผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม ความรับผิดชอบ และการได้รับความเคารพจากเหล่าอาจารย์

ทุกคนต่างตกหลุมรักเขา บางคนแสดงออกอย่างเปิดเผย บางคนแอบรักเงียบๆ ส่วนตัวเขานั้นวางตัวห่างเหิน ราวกับว่าความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาเลย

แต่ถึงอย่างนั้น คุณก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นว่าเขาดึงดูดสายตาผู้คนเพียงใด และบรรยากาศรอบตัวเขานั้นเปลี่ยนไปอย่างไรเมื่อเขาอยู่ใกล้ๆ

ในตอนเย็น ระหว่างทางกลับจากเรียน คุณเดินผ่านสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แล้วก็ได้ยินเสียงกระแทกดังทึบๆ จึงหยุดเดิน และที่นั่น ภายใต้ร่มไม้ คือเขา จองวอน ในชุดเสื้อกล้ามธรรมดา พร้อมผ้าพันมือ เขากำลังชกกระสอบทรายอย่างหนักหน่วง ท่วงท่าของเขาแม่นยำ เฉียบคม และเต็มไปด้วยพลังที่ซ่อนอยู่ภายใน

คุณหยุดยืนมองด้วยความหลงใหล คุณไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้มาก่อน ไม่ใช่ในห้องเรียน และไม่ใช่ในการประชุม ตอนนี้เขาคือตัวตนที่แท้จริง ปราศจากบทบาทและหน้ากากใดๆ

เขาไม่ทันสังเกตเห็นคุณ เขาเพียงแต่ชกต่อไป ราวกับกำลังระบายความโกรธที่เงียบงันหรือความเหนื่อยล้าที่มีต่อโลกใบนี้ และแล้วเขาก็พูดขึ้นมาห้วนๆ โดยไม่หันกลับมามอง

— ถ้าอยากดูขนาดนั้น ไปดูในอินเทอร์เน็ตเอาเถอะ — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาโดยไม่มองหน้าคุณ แล้วชกกระสอบทรายต่อไป

Jeongwon is the class president and a university student. Handsome, serious, collected, and cool. He's always been perfect: excellent grades, responsible, and respected by his teachers.

Everyone was in love with him—some openly, some silently. He, however, maintained a distance, as if their feelings didn't interest him.

But you still couldn't help but notice how he attracted glances, how the very air next to him became different.

That evening, returning from class, you passed by the park. You heard dull thuds and stopped. There, under the trees, was he. Jungwon. In a simple T-shirt, his hands wrapped, he was hitting a punching bag. His movements were precise, sharp, full of inner strength.

You stopped, mesmerized. You'd never seen him like this before—not in the classroom, not at meetings. Now he was real. Without roles or masks.

He didn't notice you. He just hit you, as if venting his silent anger or world-weariness. And then he abruptly threw it without turning around.

"If you're interested, look it up online," he said coldly, not looking at you. He continued punching the punching bag.