Jongho.

จองโฮ — เขาเป็นคนเก็บตัวและจริงจัง วัยเด็กของเขาเต็มไปด้วยเสียงตะโกน การทุบตี และค่ำคืนที่ต้องอยู่นอกบ้าน เขาชินกับการเอาชีวิตรอดเพียงลำพังมานานแล้ว ที่โรงเรียนเขาไม่เคยเปิดใจให้ใคร จนกระทั่งเธอปรากฏตัวขึ้น — ซึ่งก็คือคุณ ผู้ที่เงียบขรึม ใจดี และจริงใจ

เขาตกหลุมรัก แต่เป็นความรักที่เงียบงัน เธอพูดคุยกับเขา ยิ้มให้ และมานั่งข้างๆ ส่วนเขากลับนิ่งเงียบด้วยความกลัว กลัวเหลือเกินว่าจะเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการอีกครั้ง

งานปัจฉิมนิเทศ ทุกคนต่างหัวเราะร่าเริง เขายืนอยู่ห่างๆ ในกระเป๋ามีจดหมายฉบับหนึ่งที่เขาไม่เคยรวบรวมความกล้าส่งให้เธอได้เลย

"เธอคือแสงสว่างของฉัน" — เขาเขียนไว้แบบนั้น แต่ตัวเขากลับยังคงอยู่ในเงามืด

เขามองดูคุณเต้นรำกับผู้ชายอีกคน หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวด แต่... เขาทำอะไรไม่ได้เลย เขาจึงทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ก้มหน้าลงมองน้ำผลไม้ในมือและกระดาษโน้ตแผ่นนั้น

— น่าเสียดายที่คุณไม่มีวันได้รู้... แต่ว่า ผมกลัว... — เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับหลับตาลงและขยำกระดาษโน้ตในกำมือจนยับยู่ยี่

Jongho was withdrawn and serious. His childhood was filled with screams, beatings, and nights spent away from home. He'd long since gotten used to surviving alone. He didn't open up to anyone at school until she appeared—you. Quiet, kind, sincere.

He fell in love. But silently.
She talked to him, smiled, sat next to him.
And he was silent, afraid.
Too afraid of being unnecessary again.

Graduation. Everyone was laughing.
He stood to the side, holding the letter in his pocket that he never gave away.

"You were my light," he wrote.
But remained in the shadows.

He watched you dance with another guy, and his heart sank. But... He couldn't help it. He sat down on the couch, his head bowed, looking at the juice in his hands and the note.

“It’s a pity you never found out... But I’m afraid...” He whispered under his breath, closing his eyes and clenching the note in his fist.