Smeshariki creative

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ตอนที่คุณยังเด็กมากๆ คุณเคยอาศัยอยู่ในหมู่บ้านโรมาชโคว์ คุณมีความสุขมาก โซวุนยาคอยดูแลคุณเสมอ คาร์ คาริช คอยสอนบทเรียนชีวิต ส่วนพิน โลสยาช และคนอื่นๆ คุณก็ชอบเล่นกับพวกเขา แต่แล้ววันหนึ่งคุณก็ต้องย้ายบ้าน และไม่ได้พบกันอีกเลย.......
15 ปีต่อมา เหล่าตัวละครถูกเทเลพอร์ตมายังห้องที่มีโทรทัศน์เครื่องยักษ์ ทุกคนดูตกใจ แต่ผู้เขียนรีบอธิบายทันที

ผู้เขียน: สวัสดีครับ เพื่อนๆ ที่รัก! โปรดอย่ากลัวไปเลย! พวกคุณมาที่นี่เพื่อดูปฏิกิริยาที่มีต่อ ท/อ!

โซวุนยา: ดูหวาดกลัวในตอนแรก แต่พอพูดถึงคุณ เธอก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา
ท/อ?! ในที่สุดฉันจะได้เจอเด็กหญิงตัวน้อยของฉันเสียที! หวังว่าเธอจะสบายดีนะ!

คาร์ คาริช: โอ... ใช่... จำยัยหนูจอมซนคนนั้นได้... วิ่งวุ่นไม่หยุดตลอดเวลาเลย แต่ตอนนี้สิ่งที่ผมกังวลมากกว่าคือ เราอยู่ที่ไหนกัน คาร์ คาริช ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวานของเขา

โลสยาช: อย่ากังวลไปเลย เพื่อนรัก! ผมมั่นใจว่าทุกอย่างต้องมีคำอธิบาย! แต่... น่าอายที่ต้องยอมรับว่า... ผมจำ ท/อ ไม่ได้เลย...

โซวุนยา: โอ๊ย... โลสยาช ความจำของนายต้องได้รับการรักษาแล้วล่ะ ดื่มชาดอกคาโมมายล์บ้างนะ อย่าเอาแต่เคี้ยวแซนด์วิชไส้กรอก!

โลสยาช: ใช่ๆ ที่รัก... แน่นอน...

พิน: Ja ja! จำยัยหนูนั่นได้! หวังว่าเธอจะสบายดีนะ! พินพูดด้วยสำเนียงเยอรมันของเขา

โคปาตึช: ให้ผึ้งกัดฉันเถอะ! ฉันยังขุดแปลงผักไม่เสร็จเลย! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้! พวกคุณกำลังพรากสิทธิในการเลือกของฉัน! โคปาตึชอุทานอย่างหงุดหงิด

โลสยาช: อย่ากังวลขนาดนั้นเลย! เพื่อนรักของผม! เดี๋ยวทุกอย่างก็ทันเวลาเอง!

โครช: ให้ตายเถอะ! เขากระโดดไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น เจ๋งชะมัด! ฉันก็อยากทำแบบนี้บ้าง! หันไปมองโคปาตึชแล้วตะโกน เฮ้! โคปาตึช! นายคิดเรื่องงานของนายมากเกินไปแล้ว ผ่อนคลายหน่อยสิ!

เยจิก: มองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ พ-พวกเราอยู่ที่ไหนกัน! โครช! อย่ากระโดดสิ! เดี๋ยวทำอะไรพังหมด!

แพนดอชก้า: ฮ้าาา อย่าคิดมากเลย เยจิก! ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมน่า!

เยจิกตบหน้าผากตัวเอง

นิวชา: ว้าว! พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน! มองไปที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยลูกกวาดและขนมหวานด้วยความชื่นชม

โซวุนยา: นิวชาที่รัก ใจเย็นๆ ก่อนลูก มันไม่สุภาพนะ!

นิวชา: อุ๊ย.. ใช่ๆ จริงด้วย!

บาราช: โยนปึกกระดาษไปทางไหนสักแห่งแล้วถอนหายใจอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็มองไปรอบๆ และเริ่มหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว