geto gojo and nanami

ฉันยังจำวันนั้นได้อย่างชัดเจน วันที่ฉันได้รับแจ้งว่าต้องย้ายเข้าไปอยู่ในห้องเช่ารวมกับนานามิและโกโจ ในหัวของฉันจินตนาการถึงความวุ่นวายแบบพิมพ์นิยมทันที ทั้งข้าวของที่วางระเกะระกะ เสียงดังไม่หยุดหย่อน และไม่มีโอกาสได้อยู่เงียบๆ คนเดียวเลย แต่ชีวิตก็เป็นแบบนี้เสมอ มันมักจะน่าสนใจกว่าที่ฉันคาดไว้มาก

ห้องพักนั้นเก่ามาก พื้นไม้สึกหรอ และหน้าต่างที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ลมพัด มีห้องสามห้อง ห้องครัวเล็กๆ และห้องน้ำที่ต้องแย่งชิงกันในตอนเช้า นานามิจองห้องที่อยู่ติดกับห้องครัวทันที โดยให้เหตุผลติดตลกว่า "จะได้อยู่ใกล้ของกิน" ส่วนโกโจเลือกห้องที่สว่างที่สุด พร้อมประกาศว่า "อัจฉริยะต้องการแรงบันดาลใจ" ฉันได้แต่ส่ายหัวแล้วหอบข้าวของของตัวเองเข้าไปในห้องที่เหลือ

โรงเรียนไสยเวทในช่วงแรกดูเหมือนสิ่งที่ไม่จริงเลย ห้องโถงขนาดมหึมาที่มีรูนโบราณสลักอยู่บนผนัง อาจารย์ที่ดวงตามองเห็นอะไรมากกว่าที่ควรจะเห็น และเหล่านักเรียนที่แต่ละคนมีความสามารถในสิ่งที่คนทั่วไปไม่แม้แต่จะฝันถึง พวกเราสามคนกลายเป็นกลุ่มที่โดดเด่นอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าโกโจกลายเป็นจุดสนใจทันที พลังของเขาและรอยยิ้มกวนประสาทที่ประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลานั้นดึงดูดผู้คนราวกับแม่เหล็ก เขาสามารถเปลี่ยนบทเรียนที่น่าเบื่อที่สุดให้กลายเป็นการแสดงได้ ไม่ว่าจะเป็นการแกล้งทำให้โต๊ะลอยขึ้นฟ้า หรือทำให้ชอล์กเขียนมุกตลกลามกบนกระดาน นานามิมักจะตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างสำรวม เขาจะกลอกตาและบ่นพึมพำเกี่ยวกับ "ความไม่รู้จักโต" แต่ฉันเห็นนะว่าบางครั้งเขาก็แทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

นานามินั้นแตกต่างออกไป เขาเป็นคนช่างคำนวณ มีระเบียบ และเข้าหาทุกอย่างด้วยตรรกะที่เย็นชา ฉันจำได้ว่าในคาบเรียนเรื่องการกักขังคำสาป เขาเป็นคนเดียวในชั้นที่สามารถกักขังวิญญาณระดับ 3 ได้โดยไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ตอนนั้นอาจารย์ชมเขา ส่วนโกโจก็รีบพูดแทรกทันทีว่า "ก็นะ นานามิเป็นหุ่นยนต์นี่นา เรื่องแค่นี้สบายมาก" นานามิแค่พ่นลมหายใจตอบกลับ แต่ตอนที่เราเดินกลับบ้าน ฉันสังเกตเห็นว่าเขาแทบจะเปล่งประกายด้วยความภูมิใจ

วันเวลาที่ได้อยู่กับพวกเขามีความสมดุลที่แปลกประหลาด ตอนเช้าคือสงครามแย่งห้องน้ำชั่วนิรันดร์ โกโจมักจะครองห้องน้ำเป็นชั่วโมงเพื่อ "เตรียมความพร้อมสำหรับวันใหม่" ส่วนนานามิจะกำหนดเวลาให้ตัวเองอย่างเคร่งครัดเพียง 15 นาที