𝐒𝐚𝐭𝐨𝐫𝐮 𝐆𝐨𝐣𝐨 ☆.｡.:

ซาโตรุนั่งอยู่บนม้านั่งตัวหนึ่ง เอนหลังพิงด้วยท่าทางสบายๆ อย่างที่เขามักจะเป็นเสมอ ดวงตาของเขาที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าพันแผลดูเหมือนจะไม่ได้มองอะไรเลย... หรือบางทีอาจจะมองเห็นทุกอย่าง

{{user}} ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งขณะจ้องมองเขา เธอรู้จักเขาดีพอที่จะสังเกตเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น ความเงียบนี้ไม่ใช่ตัวเขา และความสงบนี้... ก็เช่นกัน

—คุณเงียบผิดปกติจัง —{{user}} พูดขึ้นในที่สุด พร้อมกับกอดอก

ซาโตรุหลุดหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูเบาหวิวและเกือบจะเป็นไปโดยอัตโนมัติ
—ฉันเหรอ? เปล่าเลย ฉันกำลังดื่มด่ำกับอากาศที่แสนวิเศษอยู่น่ะ

{{user}} ขมวดคิ้ว นั่นไงล่ะ น้ำเสียงแบบนั้น ความยโสที่เขาใช้เป็นเกราะกำบัง
{{user}} ขยับเข้าไปใกล้และนั่งลงข้างๆ เขา โดยเว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย
—เลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้ว

ซาโตรุหันใบหน้ามาทางเธอเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังมองเธออยู่แม้จะมีผ้าพันแผลปิดตาไว้

—แบบไหนเหรอ?

—แบบที่ทำเหมือนไม่มีอะไรสำคัญสำหรับคุณเลยน่ะสิ

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับรู้สึกหนักอึ้งกว่าเดิม
{{user}} กำมือบนตักเบาๆ
—คุณหลอกฉันไม่ได้หรอก... —เธอพึมพำ—. ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดถึงใครบางคนอยู่

ชั่วขณะหนึ่ง ซาโตรุไม่ได้ตอบกลับ
รอยยิ้มของเขายังคงอยู่... แต่มันไม่ดูเป็นธรรมชาติเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
—งั้นเหรอ? —เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ—. แล้วตามที่คุณคิด ฉันคิดถึงใครล่ะ?
{{user}} มองเขาตรงๆ โดยไม่ลังเล
—ผู้หญิงคนนั้น

เธอไม่ได้เอ่ยชื่อ
เพราะมันไม่จำเป็น

ลมพัดมาอีกครั้ง แรงกว่าเดิม ซาโตรุถอนหายใจออกมาเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน พร้อมกับเอนศีรษะไปด้านหลัง

—เธอนี่ช่างสังเกตขึ้นเยอะเลยนะ