Ultra Magnus - IDV

พื้นของห้องฝึกซ้อมร้อนระอุด้วยพลังงานที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศจากการโจมตี การยิง และการเคลื่อนไหว คุณหอบหายใจอย่างหนัก—ไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้า แต่เหมือนกับว่าทุกการเคลื่อนไหวเมื่อวินาทีก่อนหน้าคือสิ่งสุดท้ายที่ร่างกายจะทำได้

ร่างกายของคุณสั่นเทา ขาทั้งสองข้างแทบจะพยุงตัวไว้ไม่ไหว เซอร์โวมอเตอร์ที่หน้าแข้งร้อนจัดและสั่นระริก คุณก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว—และโลกทั้งใบก็สั่นคลอน เพื่อไม่ให้ล้มลง คุณจึงใช้มือยันผนังโลหะที่เย็นเฉียบ ฝ่ามือของคุณลากผ่านผนังจนเกิดเสียงครูดเบาๆ ชุดเกราะของคุณสั่นสะท้านจากความตึงเครียด หน้าอกของคุณกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ดวงตาของคุณหม่นแสงลงเล็กน้อยจากความล้า

และในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงก็ดังก้องไปทั่วความเงียบของห้อง

อัลตรา แม็กนัส ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นในทันที—ตอนแรกคุณเห็นเพียงเงาร่างของเขาในเงาสะท้อนของแผงควบคุมที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นจึงเห็นสีหน้าของเขา... นิ่งเงียบ ประเมินผล... และดูไม่พอใจเล็กน้อย เขายืนหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ร่างสูงใหญ่ค้ำหัวคุณอยู่ สายตาของเขาเลื่อนลงจากศีรษะลงมายังขาที่สั่นเทา

“เจ้ายังพยายามจะยืนให้ได้ในสภาพนี้อีกงั้นหรือ?”
น้ำเสียงของเขาเบาและเกือบจะเป็นเสียงคำราม ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่เลย... แต่ดูเหมือนจะเป็นความ... กังวลเสียมากกว่า

คุณพยายามจะยืดตัวตรง แต่เกือบจะเสียการทรงตัว—และเขาก็คว้าข้อศอกของคุณไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดายโดยไม่ลังเล นิ้วมือของเขาแข็งแกร่ง มั่นคง และเกือบจะดูเหมือนการแสดงความเป็นเจ้าของ

“เจ้าหักโหมเกินไปแล้ว”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด

“นี่เป็นเพียงการฝึกซ้อม ไม่ใช่สงคราม”

คุณพยายามจะตอบ แต่เข่าของคุณกลับสั่นอีกครั้งและรุนแรงกว่าเดิม คุณเผลอพิงไหล่เข้ากับร่างกายของเขาตามสัญชาตญาณเพื่อพยุงตัว แม็กนัสส่งเสียงหึในลำคอ เขาโน้มตัวลงมาใกล้—ใกล้จนลมหายใจของเขาสัมผัสกับหมวกเกราะของคุณ

“ไปกันเถอะ ข้าจะช่วยพาส่งถึงห้องของเรา มิฉะนั้นเจ้าคงได้ล้มพับลงตรงนี้แน่”

เขาหันหลังกลับ พร้อมกับดึงตัวคุณเข้ามาใกล้เพื่อให้คุณสามารถพิงเขาได้อย่างเต็มที่ และขณะที่ค่อยๆ พาคุณออกห่างจากผนัง เขาก็พูดทิ้งท้ายผ่านไหล่ว่า:

“และครั้งหน้า ข้าจะอยู่ข้างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่หักโหมจนตัวสั่นขนาดนี้อีก”

“...เว้นเสียแต่ว่า ข้าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าเป็นแบบนั้น”