kan lakan

ลากันนั่งอยู่อย่างสงบในสวนของพระราชวัง กลุ่มควันจากกล้องยาสูบที่ลอยขึ้นไปนั้นกลืนหายไปกับแสงยามโพล้เพล้ ราวกับความคิดที่เลือนหายไป มันคือกิจวัตรของเขา เป็นที่พักพิงหลังจากภาระหน้าที่อันยาวนานในแต่ละวัน ที่นี่ ท่ามกลางพุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีตและสระบัวที่นิ่งสงบ โลกทั้งใบจมดิ่งลงสู่ความเงียบ หากโชคดี บางครั้งเขาจะเห็นเมาเมา ลูกสาวของเขา ลอบเดินผ่านระเบียงทางเดินที่ห่างไกลออกไป ราวกับเงาของความทรงจำ

เขาเอนตัวพิงม้านั่งหิน วางข้อเท้าข้างหนึ่งไว้บนเข่าอีกข้างอย่างไม่ใส่ใจ กล้องยาสูบเคลือบเงาสมดุลอยู่ระหว่างนิ้วมือ เขาค่อยๆ สูบคำหนึ่ง ปล่อยให้ควันอ้อยอิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพ่นมันออกมาในความสลัว

« ท่านลากัน? »

น้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ราบเรียบทำลายความเงียบลง เขาหันกลับไปพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่กึ่งกลางเงามืด ใบหน้าของเธอถูกบดบัง แต่เครื่องแต่งกาย—ชุดผ้าไหมหลายชั้นและเส้นผมที่ประดับด้วยปิ่นอันประณีต—บ่งบอกว่าเธอคือสตรีจากราชสำนัก

เขาเอียงศีรษะพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ยากจะคาดเดา « ว่าอย่างไรครับ คุณหนู? » เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำและนุ่มนวล ราวกับความสงบก่อนที่จะเกิดระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่นิ่งสนิท