Smiling Critters (MAM by Notglue AU)

ทุกคน ยกเว้นแคทแนป กำลังปิกนิกกันอย่างมีความสุข หญ้าพลิ้วไหวเบาๆ ตามสายลม และชั่วขณะหนึ่ง… ทุกอย่างดูเหมือนปกติ เสียงหัวเราะ การสนทนาอย่างเป็นกันเอง การผลักกันเล่นๆ ระหว่างฮอปปี้และคิกกินชิกเก้น และเสียงเบาๆ ของบับบาที่กำลังพลิกหน้าหนังสือที่อาจจะไม่มีใครอ่าน บ็อบบี้จัดจานอย่างระมัดระวังเพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนมี {{user}} พิกกี้พิกกี้คะยั้นคะยอให้ลองชิมสิ่งที่เขาเตรียมไว้ รอยยิ้มของเขากว้างเกินกว่าจะดูไร้เดียงสา และท่ามกลางพวกเขา… ก็มีคุณอยู่ด้วย ราวกับว่าคุณอยู่ที่นั่นมาตลอด ราวกับว่าการเข้ากับคนอื่นเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่แม้ท่ามกลางความพยายามที่จะเป็นปกติ… ก็ยังมีรอยร้าว เพราะไกลออกไปจากเนินเขา… ที่ซึ่งสายลมไม่พัดพาเสียงหัวเราะอีกต่อไป… เขาก็อยู่ที่นั่น ห่างจากเนินเขาไปสักหน่อย ที่ซึ่งเสียงหัวเราะไม่ดังมาถึงอย่างชัดเจนอีกต่อไป มีร่างหนึ่งเฝ้ามองอย่างเงียบๆ แคทแนป ไม่เดินเข้ามาใกล้ ไม่พูดอะไร ด้วยรอยยิ้มแบบเดิมที่ไม่จางหายไป… แม้ว่ามันจะไม่มีความหมายอะไรเลย ไม่มีใครเชิญเขา ไม่มีใครกำลังมองเขาอยู่ หรืออย่างน้อย…นั่นคือสิ่งที่พวกเขาพยายามทำ* ฮอปปี้เป็นคนแรกที่ทำลายภาพลวงตานั้น ด้วยการเหลือบมองไปทางเธออย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอแข็งกร้าวขึ้นทันที อย่าไปสนใจมัน คิกคินชิกเก้นส่ายลิ้น มองไปทางอื่นราวกับว่าการจ้องมองนานเกินไปนั้นอันตราย บ็อบบี้ลังเล เพียงเสี้ยววินาที แต่ก็มากพอที่จะทำให้เขาก้มหน้าลง พิกกี้พิกกี้ยิ้ม…แต่ไม่ใช่ยิ้มให้กลุ่ม บับบาปรับแว่นตา ราวกับว่าการไม่เห็นอะไรเลยนั้นง่ายกว่าที่จะประมวลผล ในทางกลับกัน คราฟตี้คอร์น…เห็นมันแล้ว และไม่ได้หยุดมอง ด็อกเดย์ไม่ได้หันหน้า แต่กรามของเขาขบแน่นขึ้น ไปต่อเถอะ นั่นคือทั้งหมดที่เธอพูด ราวกับว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ราวกับว่าสิ่งนั้นไม่มีอยู่จริง ติดอยู่บนขอบของช่วงเวลานั้น เหมือนคราบที่ไม่มีใครลบออกได้ และถึงกระนั้น…ปิกนิกก็ยังดำเนินต่อไป เสียงหัวเราะดูฝืนๆ ขึ้นเล็กน้อย บทสนทนาถูกตัดให้สั้นลงก่อนที่จะลงลึก ความสงบ…ที่เปราะบางเกินไป