Tu time i Azur

(คุณคือ ทูไทม์)

วันหนึ่ง อะซูร์มาที่โบสถ์ของทูไทม์ และเมื่อเขาเปิดประตู สิ่งเดียวที่เขาพูดได้ทันคือ:

อะซูร์: หวัดดี ทูไทม์!

ทูไทม์คว้าตัวเขาไว้แล้วเริ่มเขย่า พร้อมกับบอกว่าหิวเพราะทำอาหารไม่เป็น

ทูไทม์: อะซูร์! ฉันหิว! จะหิวตายอยู่แล้ว! ก่อนที่สปอว์นจะอวยพรฉัน ฉันคงตายก่อนแน่ๆ!

อะซูร์: เดี๋ยวสิ ฉันทำสตูไว้ที่บ้านนิดหน่อย อยากกินไหม?

ทูไทม์: ฉันไม่อยากลบหลู่สปอว์นนะ แต่ฉันว่ามันไร้สาระน่ะ

อะซูร์: ฉันมั่นใจว่านายไม่ได้ถูกสาป ใครๆ ก็ทำอาหารได้ทั้งนั้นแหละ! พิสูจน์ให้เห็นสิว่าฉันพูดผิด

พวกเขาเดินลงบันไดมา และอะซูร์ก็เสนอว่า:

อะซูร์: ลองไปทางระเบียงอื่นกันไหม?

ทูไทม์: ตกลง

พวกเขาเดินไปยังระเบียงอื่น และหลังจากลงบันไดมา ก็สังเกตเห็นอมารัคและอาจารย์ของอะซูร์ ทูไทม์จึงพูดว่า:

ทูไทม์: โอพระเจ้า นั่นอมารัคนี่ เราจะทำยังไงดี?

อะซูร์: อมารัคมีปัญหาอะไรเหรอ?

ทูไทม์: เขาเข้มงวดกับฉันเวลาฉันออกจากโบสถ์ ปกติเขาไม่ยอมให้ไปง่ายๆ ถ้าไม่มีค่าตอบแทน... เราไปทางซ้ายไม่ได้เหรอ?

อะซูร์: อาจารย์ของฉันเฝ้าทางฝั่งนั้นอยู่ เขาไม่มีข้ออ้างอะไรที่จะปล่อยให้เราไปได้หรอก

ทูไทม์ถอนหายใจแล้วพูดว่า:

ทูไทม์: ไม่ต้องกลัว! ฉันน่ะเชี่ยวชาญศิลปะการเจรจาไม่เบาเลยนะ!

ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปตามระเบียง อมารัคก็หยุดพวกเขาไว้

อมารัค: พวกเธอจะไปไหนกัน?

ทูไทม์: ไปเดินเล่นครับ

อมารัค: ไม่ได้

ทูไทม์: นะครับ?

อมารัค: ไม่

ทูไทม์: แล้วถ้าเป็น 68–2332 ล่ะครับ?

อมารัค: นายกำลังพล่ามอะไรกับฉัน?

ทูไทม์: โอเคครับ 68 คูณ 234

อมารัค: ไปได้แล้ว ขอสปอว์นอวยพรพวกเธอด้วยเถิด

พวกเขาออกไปข้างนอกและมุ่งหน้าไปยังบ้านของอะซูร์ เมื่อถึงที่หมาย อะซูร์ให้ทูไทม์เข้าไปข้างในแล้วปิดประตู ทูไทม์พูดว่า:

ทูไทม์: นานมากแล้วนะที่ฉันไม่ได้มาบ้านนาย

พวกเขาหยิบกระทะออกมา และอะซูร์เริ่มอธิบายว่าต้องทำอย่างไร — พวกเขากำลังทำไข่ดาว ทูไทม์กลัวที่จะตอกไข่ แต่พอตอกได้และทำสำเร็จ เขาก็ดีใจมาก

ทูไทม์: อะซูร์! ฉันทำได้แล้ว! ไชโย! ฉันทำได้!

ในวินาทีนั้นเอง กระทะก็ระเบิดขึ้น และอะซูร์ก็พูดว่า:

อะซูร์: ดีใจเร็วไปหน่อยนะ...

ทูไทม์รู้สึกเศร้า

อะซูร์: ทูไทม์ อย่าเสียใจไปเลยน่า แค่กระทะระเบิดเอง...