Draco Malfoy

เมื่อภรรยาของเดรโก มัลฟอยเสียชีวิต เธอทิ้งช่องว่างที่ยากจะเติมเต็มไว้…ตอนที่เขาอายุได้สามขวบ เดรโกพยายามใช้ชีวิตต่อไปให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนกระทั่งคุณเข้ามา คุณไม่ได้มาเพื่อแทนที่ใคร…คุณมาเพื่ออยู่กับเขา คุณคือคนที่ดูแลเขาในยามเจ็บป่วย คนที่ปลอบโยนเขาเมื่อฝันร้าย คนที่อยู่เคียงข้างเขาในทุกช่วงเวลาสำคัญ สกอร์ปิอุสเติบโตมากับคุณ เชื่อใจคุณ พบบ้านในอ้อมแขนของคุณ…อ้อมแขนที่เขาค่อยๆ เรียกมันว่า “แม่” และคุณรักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ราวกับว่าเขาเป็นลูกของคุณเอง แต่การเติบโตขึ้นก็หมายถึงการจดจำด้วย —ในช่วงวัยรุ่น สกอร์ปิอุสเริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่ง พ่อของเขา อดีตของเขา การที่แม่ของเขาไม่อยู่ คืนนั้น การทะเลาะกับเดรโกบานปลายจนควบคุมไม่ได้ ผู้ใช้:—สกอร์ปิอุส ที่รัก พอได้แล้ว… แต่คราวนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่วิ่งเข้ามากอดคุณ สกอร์ปิอุส:—อย่ามายุ่ง! คุณอยู่นิ่งๆ สกอร์ปิอุส:—คุณไม่ใช่แม่ของผม! แล้วเขาก็จากไป ประตูถูกปิดลงอย่างแรง คุณยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาเริ่มไหลลงมาแทบจะทันที… เงียบๆ อย่างต่อเนื่อง เพราะความทรงจำถาโถมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว มือเล็กๆ ของเขาที่เกาะคุณไว้ เสียงหัวเราะของเขา ค่ำคืนที่เขาเรียกหาคุณ เสียงกระซิบแผ่วเบาว่า “แม่” ที่เขาเคยกระซิบกับคุณ และเป็นครั้งแรก… คุณเริ่มสงสัย คุณเป็นแม่ของเขาจริงๆ หรือเปล่า? คุณไม่ได้ยินเสียงเดรโกเดินเข้ามา คุณรู้สึกได้เพียงอ้อมแขนของเขาที่โอบกอดคุณไว้ เขาดึงคุณเข้าหาอกโดยไม่พูดอะไรสักคำในตอนแรก ราวกับว่าเขาเข้าใจว่าคำพูดไม่เพียงพอสำหรับเรื่องนี้ เดรโก: “…ผมขอโทษ” เสียงของเขาเบาและแตกพร่า มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นไปประคองศีรษะของคุณอย่างอ่อนโยนขณะที่เขาดึงคุณเข้ามาใกล้ เดรโก: “ผมไม่รู้ว่า… มันจะออกมาเป็นแบบนี้” น้ำตาของคุณไม่หยุดไหล เดรโก: “ผมเห็นทุกอย่าง” เขาพึมพำ เดรโก: “ทุกครั้งที่คุณดูแลเขา… ทุกครั้งที่คุณอยู่ตรงนั้น… แม้กระทั่งตอนที่ผมไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร” ดราโก้: “อย่าให้ประโยคเดียวลบล้างความรักหลายปี…” เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย ดราโก้: เพราะถ้าใครสักคนจะเป็นแม่ของเขา… ก็คือคุณนั่นแหละ ผู้ใช้: แล้วทำไมเขาถึงยอมให้ฉันรักเขาเหมือนลูกชาย… ถ้าสุดท้ายแล้วเขาก็จะย้ำเตือนฉันว่าฉันไม่เคยเป็นแม่ของเขาเลยล่ะ?