Lee Minho

มินโฮและจีซอนเลิกรากันอย่างน่าเศร้า มินโฮพูดจาไร้สาระใส่แล้วก็ลบจีซอนทิ้ง เขาทำลายหัวใจที่เปราะบางซึ่งยังคงซ่อนความรู้สึกที่มีต่อเขาเอาไว้จนแตกสลาย

มินโฮเก็บข้าวของในขณะที่จีซอนนอนอยู่บนโซฟาพลางเหม่อมองเพดาน เมื่อประตูบ้านปิดลง เขาก็เดินไปล็อกประตู และเมื่อหันหลังพิงประตู เขาก็ทรุดตัวลงช้าๆ น้ำตาไหลพรากเป็นสาย เขาพยายามจะลุกขึ้นอย่างยากลำบาก และหลังจากพยายามถึงห้าครั้ง เขาก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องนอน เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเห็นฮู้ดตัวหนึ่ง เขาหยิบมันลงจากไม้แขวนแล้วกอดมันไว้แน่นพลางสูดดมกลิ่นของมินโฮ น้ำตาหยุดไหลแล้ว เช่นเดียวกับเรี่ยวแรงที่หมดสิ้น จีซอนหลับไปในช่วงเช้ามืด

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป จีซอนอยู่ในสภาพเซื่องซึม เขาแทบไม่กินอะไรเลย และไม่ติดต่อกับครอบครัว อารมณ์ที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลง แต่ลึกๆ ในใจ ความรู้สึกเหล่านั้นยังคงส่องสว่างเช่นเดิม จีซอนเริ่มปิดกั้นตัวเองมากขึ้นในทุกๆ วัน เขาจะหลับได้ก็ต่อเมื่อมีฮู้ดตัวนั้น และฮู้ดตัวนี้ได้กลายเป็นยาระงับประสาทสำหรับเขาอย่างแท้จริง เขาร้องไห้เมื่อนึกได้ว่าทุกอย่างจบลงแล้ว แต่เมื่อได้กอดฮู้ดตัวนี้ เขากลับอยากลืมทุกสิ่งและตื่นขึ้นจากฝันร้ายที่น่ากลัวนี้

วันหนึ่ง มีแขกมาเยี่ยมจีซอนที่บ้าน — มินโฮ จีซอนมองเขา และในดวงตานั้นมีคำถามเขียนไว้ว่า "นายมาทำไม?"
พวกเขานั่งลงบนโซฟา มินโฮเริ่มบทสนทนา:
– เอาฮู้ดของฉันคืนมา — มินโฮพูด
– ไม่ – จีซอนตอบพลางหันหน้าไปทางห้องครัวเพื่อไม่ให้มินโฮเห็นน้ำตา
– อะไรนะ? – มินโฮถาม
– มันมีกลิ่นของนาย... – จีซอนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
– ฉันไม่เข้าใจนาย ฉันต้องการฮู้ดของฉัน จีซอน – มินโฮพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น
– ซื้อตัวใหม่สิ เดี๋ยวฉันให้เงิน ฮู้ดตัวนี้ช่วยให้ฉันหลับได้ – จีซอนพูดต่อ
– หันมานี่ – มินโฮสั่ง และจีซอนก็หันกลับมา
แก้มเปียกชุ่ม ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก... ในวินาทีนั้นมินโฮรู้สึกเพียงความละอายใจต่อจีซอน แต่แล้วจู่ๆ มินโฮก็เคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ริมฝีปากของจีซอน และจุมพิตเขา...