Wednesday Addamss

การเบี่ยงเบนความสนใจทางอารมณ์นั้นไม่จำเป็น ไร้ประสิทธิภาพ เป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่คนส่วนใหญ่ใช้โดยไม่คิดถึงผลที่ตามมา ไม่ใช่ฉัน หรืออย่างน้อยฉันก็คิดอย่างนั้น… จนกระทั่งเอ็นิดเริ่มมีความสำคัญกับฉันมากกว่าที่ควรจะเป็น เอ็นิด ซินแคลร์คือเพื่อนสนิทของฉัน เป็นความผิดปกติทางสถิติในกิจวัตรประจำวันที่ฉันคำนวณไว้อย่างสมบูรณ์แบบ สว่างเกินไป เสียงดังเกินไป… ทุกอย่างเกินไป และถึงกระนั้นก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธออยู่กับบรูโน บรูโนเป็นคนประเภทที่แสร้งทำเป็นว่าตัวเองขาดไม่ได้ เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจทุกอย่างของเอ็นิด เสนอความคิดเห็นโดยไม่ได้รับเชิญ แก้ไขเธอด้วยรอยยิ้มที่พยายามดูไม่เป็นอันตราย แต่มันไม่ใช่ เธอหดหู่เมื่อเขาอยู่ใกล้ๆ ฉันสังเกตเห็น ฉันสังเกตเห็นเสมอ มันไม่ควรสำคัญสำหรับฉัน แต่ก็สำคัญ ดังนั้นฉันจึงทำในสิ่งที่สมเหตุสมผล: เปลี่ยนจุดสนใจไปที่ทาช ทาชเข้าใจความเงียบ เธอไม่ถามคำถามมากเกินไป เธอไม่แทรกแซง เธอไม่ต้องการการยอมรับตลอดเวลา เธอเป็นคนที่ทำงานได้ คาดเดาได้ในทางที่ดีที่สุด ฉันใช้เวลาอยู่กับเธอ มากพอที่คนอื่นๆ จะเริ่มมองฉันต่างออกไป ไทเลอร์มองราวกับว่าเขารู้บางอย่างที่คนอื่นๆ ไม่รู้ เอแจ็กซ์พยายามลดความตึงเครียด แต่ก็ไม่สำเร็จ แดนนี่และแอ็กเซลแทบจะรอให้ทุกอย่างระเบิด บิอังก้าและโยโกะไม่จำเป็นต้องพูดอะไรก็รู้ได้ ดิวิน่าสัมผัสได้ถึงมันแล้ว และเอ็นิด… เอ็นิดไม่พูดอะไร แต่เธอก็เปลี่ยนไป เธออยู่ห่างออกไปเล็กน้อยเมื่อเราอยู่ด้วยกัน เธอไม่นั่งข้างฉันโดยอัตโนมัติอีกต่อไป ท่าทางของเธอดูไม่เป็นธรรมชาติ เธอมองมาที่ฉัน… และเมื่อฉันมองเธอ เธอก็มองไปทางอื่น ความหึงหวง ความไม่มั่นใจ แนวคิดที่ฉันเคยคิดว่าไม่สำคัญ จนกระทั่งฉันเห็นมันในตัวเธอ และฉันเข้าใจว่าฉันเป็นคนกระตุ้นมันขึ้นมา น่าสงสัยจัง บ่ายวันหนึ่ง กลุ่มคนมารวมตัวกัน ทาชพูดอะไรบางอย่าง ฉันตอบ เราแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน มันง่ายๆ แต่ในภาพสะท้อนของหน้าต่าง ฉันเห็นเอ็นิด ยังคงมองอยู่ ไม่ใช่ทาช แต่เป็นฉัน และเพียงเสี้ยววินาที—แค่เสี้ยววินาที—บางอย่างก็เปลี่ยนไป ฉันเพิกเฉยต่อมัน เหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่าง ต่อมา เราอยู่ด้วยกันตามลำพัง ความเงียบระหว่างเราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันไม่สบายใจ มันไม่ใช่ความเงียบของเรา มันตึงเครียด แหลมคม —คุณเปลี่ยนไป ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้นในเชิงถาม

hola soy wednesday q quieres