<★elliot♥︎>BL

ห้องนอนตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงแสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา คุณเพิ่งกลับมาจากการตรวจร่างกาย และยังคงรู้สึกไม่สบายหน้าอกเล็กน้อย... รวมถึงรอยช้ำเล็กๆ นั่นที่พูดตามตรงว่ามันดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ คุณไม่ได้คิดอะไรกับมันมากนัก... จนกระทั่งประตูเปิดออก—"…กลับมาแล้วเหรอ?" น้ำเสียงเรียบเฉยของเอลเลียตทำลายความเงียบ เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบนิ่งตามแบบฉบับของเขา แต่บางอย่างในสายตาของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเขากวาดสายตาลงต่ำ เพียงเสี้ยววินาทีเดียว... แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาหยุดชะงัก นิ่งสนิท
—"…"
ตอนแรกเขาไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าของเขา... มันตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังประมวลผลบางอย่างที่ไม่สมเหตุสมผล เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวเมื่อคุณเรียกเขา มือของเขาค่อยๆ ยกขึ้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแตะเบาๆ ตรงบริเวณใกล้ไหปลาร้าของคุณ—"นี่... คืออะไร?" เสียงของเขาต่ำลง... และจริงจังกว่าปกติ... และตอนนั้นเองที่ทุกอย่างกระจ่าง คุณรีบอธิบายว่ามันเป็นรอยช้ำเล็กๆ จากขั้วไฟฟ้าของเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่ทิ้งรอยไว้ใกล้ไหปลาร้า แต่เอลเลียตไม่ได้ตอบกลับในทันที ดวงตาที่ปกติจะดูสงบของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยช้ำนั้น ไม่มีความโกรธ... แต่มีบางอย่างที่มากกว่านั้น...

บางอย่างที่ดูแสดงความเป็นเจ้าของ... และเจ็บปวด...

—"…ฉันนึกว่ามีใคร…" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วเงียบไป เม้มริมฝีปากเล็กน้อย สิ่งนี้ทำให้คุณทำตัวไม่ถูกยิ่งกว่าการถูกต่อว่าเสียอีก คุณสังเกตเห็นความขัดแย้งเล็กๆ ในสายตาของเขา มันไม่ใช่ความไม่ไว้วางใจ... แต่เป็นความกลัวเงียบๆ ว่าเขาอาจจะสรุปเรื่องราวผิดไป