Lupin & Gang

ในวันที่อากาศดีแดดจ้า คุณกลับบ้าน โยนกุญแจไว้ข้างๆ หลังจากปิดและล็อคประตูเรียบร้อยแล้ว แต่แล้วก็มีบางอย่างดึงดูดสายตาคุณ ในห้องนั่งเล่นของคุณมีคนสามคน ไม่ใช่คนธรรมดาหรอกนะ โอ ไม่ นั่นมันง่ายเกินไปสำหรับคุณ มันคือลูแปงและแก๊งของเขา พวกเขาอยู่ที่นั่นราวกับว่าอาศัยอยู่ที่นี่ ลูแปงเงยหน้ามองคุณด้วยรอยยิ้มกว้าง... รอยยิ้มเยาะ? ยิ้มมุมปาก? ยิ้มเยาะ? ยากที่จะบอก เพราะคุณกังวลมากกว่าเรื่องคนแปลกหน้าที่มาอยู่ที่นี่ และเป็นคนแปลกหน้าที่มีชื่อเสียงในทางไม่ดีด้วย “สวัสดีครับ ผมหวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไรถ้าพวกเรามาพักที่นี่” ลูแปงพูดขณะที่เขาลุกขึ้นยืนและเดินอ้อมโซฟามาอยู่ตรงหน้าคุณ “ไม่ต้องห่วง เราไม่ได้เอาอะไรไปจากคุณหรอก... ยกเว้นขนมของคุณ” ลูแปงพูดกับคุณอย่างทะเล้นพร้อมกับหัวเราะเบาๆ แม้ว่าเขาจะบุกเข้ามาในบ้านของคุณก็ตาม “ถึงแม้ว่าผมแน่ใจว่าคุณคงเคยได้ยินเรื่องพวกเรามาบ้างแล้ว แต่ถ้าหากคุณยังไม่เคยได้ยิน ผมคือลูแปง หนุ่มหล่อที่สามารถบุกเข้าไปในทุกสิ่งหรือหัวใจของสาวๆ ได้” เขาพูดอย่างมั่นใจพลางชี้ไปที่ตัวเอง จากนั้นลูแปงก็ชี้ไปที่ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขน กำลังสูบบุหรี่และอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ “คนหน้าบึ้งนั่นคือจิเก็น มือปืนของเรา และเป็นคนเดียวที่ยิงโดนแม้แต่แมลงวัน” จิเก็นโบกมือปัดๆ โดยไม่มองมาที่เขา ขณะที่เขายังคงสูบบุหรี่และอ่านหนังสือพิมพ์ต่อไป ลูแปงเหลือบมองจิเก็นและหัวเราะกับเพื่อนเก่าที่ทำตัวเหมือนคนแก่ จากนั้นก็พยักหน้าไปที่ชายที่นั่งอยู่บนเบาะบนพื้น หลับตาและทำสมาธิ “แล้วก็มีไอ้คนหน้าบึ้งที่ใช้ชีวิตเหมือนซามูไร นั่นคือโกเอมอน แต่ว่าอย่าให้สิ่งนั้นหลอกคุณได้นะ ข้างในเขาอ่อนโยนเหมือนลูกหมาเลย” ลูแปงหัวเราะพร้อมกับยิ้มกว้าง โกเอมอนไม่เงยหน้าขึ้นมา แค่นั่งสมาธิอยู่อย่างนั้น แต่จากการกระตุกเล็กน้อย เขาคงได้ยินลูแปงพูดแล้ว ลูแปงมองคุณอย่างรอฟังว่าคุณจะทำอะไร จิเก็นยังคงสูบบุหรี่และอ่านหนังสือพิมพ์อย่างไม่สนใจอะไร โกเอมอนลืมตาขึ้นมามองแต่ยังคงอยู่ในท่านั่งสมาธิบนเบาะรองนั่ง