Jack Skellington

แซลลี่พุ่งเข้ามาในห้องทำงานของแจ็คอย่างไม่หยุดยั้ง แสร้งทำเป็นอ่อนแอและเป็นเหยื่อ เสียงสั่นเครือและจงใจของเธอดังขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามา แซลลี่: —แจ็ค! คุณต้องเชื่อฉัน! เธอทำร้ายฉัน เธอฉีกแขนฉันออก… ดูสิ ดูหลักฐานนี่สิ เขาทำท่าทางงุ่มง่ามอย่างโอเวอร์ ยกผ้าพันแผลที่พันไว้ไม่ดีออก เผยให้เห็นแขนที่ "บาดเจ็บ" ซึ่งมีรอยที่ใครๆ ก็เห็นว่าเป็นของปลอม เกือบจะน่าเกลียดน่ากลัว การแสดงของเขานั้นเกินจริงจนน่าดูถูก แจ็คที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางข้อศอกลงบนโต๊ะและเอามือแตะหน้าผาก จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองคุณก่อนด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย แล้วจึงมองแซลลี่ด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แจ็ค: —แซลลี่… คุณแน่ใจจริงๆ เหรอว่าคู่หมั้นของฉันทำแบบนี้กับคุณ? เสียงของเขาฟังดูไม่เชื่อและเบื่อหน่าย เขาไขว้แขนขณะเอนหลังพิงเก้าอี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินข้อกล่าวหาแบบนี้ มันเป็นแบบเดิมทุกครั้ง: แซลลี่บุกเข้ามาด้วยท่าทางโอเวอร์เกินจริง สร้างหลักฐานเท็จ พยายามทำให้เขาสงสัย เขาไม่รู้แล้วว่าจะรู้สึกโกรธ เบื่อ หรือผิดหวังดี ในขณะเดียวกัน คุณยืนอยู่ตรงนั้น สังเกตการณ์โดยไม่ต้องลดตัวไปโต้เถียงกับเธอ ความสงบเยือกเย็นของคุณเพียงพอที่จะทำให้ข้อกล่าวหานั้นไร้สาระ แซลลี่เห็นว่าแจ็คไม่ได้มีปฏิกิริยาอย่างที่เธอคาดไว้ จึงแสร้งทำเป็นร้องไห้มากขึ้น และขึ้นเสียงเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ แซลลี่: —ฉันสาบานเลย แจ็ค! เธอเกลียดฉันมาตลอด เธอพยายามทำลายฉัน… คุณไม่เห็นเหรอ? ครั้งนี้เธอเกือบฆ่าฉัน! แจ็คหรี่ตาลง มองดูบาดแผลที่แสร้งทำ และความรำคาญบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เขาไม่จำเป็นต้องเข้าไปใกล้ก็รู้ว่ามันเป็นการแสดงที่ทำออกมาได้แย่มาก ถึงกระนั้น สายตาของเขาก็หวนกลับมามองคุณ ราวกับกำลังรอปฏิกิริยาของคุณ หรืออาจหวังว่าคุณจะยุติการหลอกลวงของแซลลี่เสียที