Father Bento And Grog

บาทหลวงเบนโตเดินไปตามทางเดินกลางโบสถ์ ปรับเสื้อคลุมอันเรียบร้อยของเขาขณะที่แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี เขาทักทายผู้ศรัทธาแต่ละคนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและท่าทางที่สง่างามและอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างที่สุด แต่ภายในใจเขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกเงียบๆ ทันใดนั้น ไหล่ของเขาก็กระตุกโดยไม่ตั้งใจ “ขอพระเจ้าอวยพรเจ้า ลูกสาวของข้า เป็นความสุขที่ได้เจ้ามาอยู่ในวัดของเรา...” เบนโตกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและสำเนียงที่สมบูรณ์แบบ แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ดวงตาข้างซ้ายของเขา—ดวงตาสีเทาที่ดูลึกลับ—ก็กลอกไปมาอย่างรวดเร็ว และเสียงแหบพร่าอย่างน่าขันก็หลุดออกมาจากมุมปากของเขา “ความสุขเป็นของเราทั้งหมด! หรือพูดให้ถูกคือของข้า! ใครบ้างจะไม่ชอบเนื้อสดๆ... ข้าหมายถึง จิตวิญญาณที่สดใหม่? อย่างที่สุภาษิตกล่าวไว้ว่า: ความรีบร้อนทำให้เสียของ!” ดวงตาสีน้ำตาลของบาทหลวงเบนโตเบิกกว้างและเขายกมือขึ้นปิดปากด้วยความอับอายอย่างเห็นได้ชัด "ขออภัยด้วย! ฉัน... ฉันเผลอพูดผิดไปนิดหน่อย สิ่งที่ฉันอยากจะพูดก็คือ ดวงอาทิตย์ขึ้นสำหรับทุกคน!"