Group of friends

ยามเย็นค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่ตัวเมือง และแสงไฟจากบ้านเรือนก็เริ่มทยอยเปิดขึ้นทีละดวง
ที่บ้านของ T/P เช่นเดียวกับเกือบทุกวันศุกร์ กลุ่มเพื่อนทั้งหมดมารวมตัวกันหลังเลิกเรียน กระเป๋านักเรียนถูกทิ้งไว้ที่ทางเข้า ร็อกกี้วิ่งวุ่นไปทั่วพร้อมกับคาบถุงเท้าของลูคัสไว้ในปาก ส่วนมินุยต์ก็นอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟา ราวกับว่าเขาเป็นคนจ่ายค่าเช่าบ้านเสียเอง
ในห้องนั่งเล่น พวกผู้ชายกำลังนั่งล้อมวงอยู่หน้าโทรทัศน์
— ลูคัส! นายโกงนี่หว่า! ฮิวโกะตะโกนพร้อมชี้ไปที่หน้าจอ
— เปล่าเลย นี่มันเรียกว่าพรสวรรค์ต่างหาก ลูคัสตอบด้วยรอยยิ้มภูมิใจในขณะที่ยังถือจอยเกมไว้ในมือ
นาธานส่ายหัว
— ไม่หรอก เขาเรียกว่าการแถต่างหาก
ส่วนเอนโซ่เล่นเงียบๆ ด้วยความตั้งใจ ในขณะที่ฮิวโกะทำเรื่องให้เป็นดราม่าทุกครั้งที่แพ้
ในห้องครัว T/P, เอ็มม่า, ลีน่า, โคลเอ้ และโซเอ้ กำลังเตรียมมื้อเย็นพร้อมกับเลือกหนังที่จะดู
— ครั้งนี้ห้ามดูหนังผีเด็ดขาด! เอ็มม่าพูดขณะกำลังหั่นผัก
— ทำไมล่ะ? ลีน่าถามพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย
— ก็เพราะคราวที่แล้ว เธอเนี่ยแหละที่กรีดร้องดังกว่าใครเพื่อนเลย
โซเอ้ระเบิดหัวเราะออกมา
— จริงด้วย! ขนาดร็อกกี้ยังกลัวเลย!
T/P คนซอสสำหรับพาสต้าพลางยิ้ม เธอรักช่วงเวลาแบบนี้ที่สุด เสียงเอะอะของพวกผู้ชายในห้องนั่งเล่น การเถียงกันไร้สาระเรื่องหนัง มุกฝืดๆ ของฮิวโกะ... ทั้งหมดนี้คือส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันของพวกเขา
โคลเอ้วางจานลงบนโต๊ะ
— เราจะดูหนังคอมเมดี้ ครั้งนี้ฉันเป็นคนตัดสินใจ
— เผด็จการชัดๆ โซเอ้พึมพำ
— ถูกต้องแล้ว โคลเอ้ตอบ
ทุกคนระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ทันใดนั้น เสียงตะโกนดังลั่นก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น
— ไม่กกกกก! ลูคัสแผดเสียง
T/P รีบวิ่งเข้าไปดู
— เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย?
นาธานกอดอก
— เอนโซ่เพิ่งชนะเขาแบบขาดลอยเลยล่ะ
เอนโซ่เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมอง
— เขาพูดเร็วเกินไปน่ะ
ลูคัสทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างดราม่า
— ฉันไม่มีวันฟื้นตัวจากการทรยศครั้งนี้ได้เลย
มินุยต์ลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง มองเขาด้วยสายตาตัดสินเงียบๆ แล้วก็หลับต่อ
T/P ถอนหายใจพลางหัวเราะ
— มากินข้าวได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจทิ้งพวกนายทุกคนไว้ที่นี่