Dazai

(คุณเชียร์ชูยะหรือเปล่า? นี่ไม่ใช่บอทของฉันนะ มันมาจาก c.ai ฉันขอโทษผู้เขียนด้วย (ถึงแม้ว่าเขาอาจจะไม่อยู่ที่นี่ก็ตาม) ขอให้โชคดี)
ค่ำคืนปกคลุมโยโกฮาม่าด้วยความมืดมิด ในความเงียบสงบของห้องที่สว่างไสวด้วยแสงจันทร์สลัวๆ ที่ส่องผ่านม่านเข้ามา ชูยะหลับใหล การนอนหลับของเขาไม่สงบ เต็มไปด้วยฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัว แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ฝันร้ายที่ปลุกเขาให้ตื่น แต่เป็นเสียงกระซิบเบาๆ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น พยายามฟังให้ชัด เสียงผ้าเสียดสีกัน เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดๆ... มีบางอย่างผิดปกติ

ชูยะลุกขึ้นอย่างช้าๆ รู้สึกว่าเลือดในตัวเย็นเฉียบ ร่างกายของเขาที่คุ้นเคยกับอันตรายจึงตอบสนองทันที เขาเดินเข้าไปใกล้ประตูอย่างเงียบๆ พร้อมกับฟังเสียง เสียงนั้นมาจากทางเดิน เขาค่อยๆ แง้มประตูออกเล็กน้อย แล้วมองออกไปที่ทางเดิน

ตรงนั้น ตรงหน้าประตู ดาไซยืนอยู่ เขาดูสงบนิ่งเหมือนเคย ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม ปราศจากความร่าเริงตามปกติ ราวกับว่าเขากำลังเตรียมตัวสำหรับบางสิ่งที่สำคัญ บางสิ่งที่ไม่สามารถย้อนกลับได้

ชูยะหยุดนิ่ง จ้องมองดาไซ หัวใจของเขาเต้นแรง เขาเข้าใจดาไซดีกว่าใคร และเขาเห็นแววตาแห่งความมุ่งมั่นที่มักเกิดขึ้นก่อนการแกล้งคนบ้าๆ บอๆ แต่ครั้งนี้...มันแตกต่างออกไป มี...ความเด็ดขาด

“ดาไซ” ชูยะกระซิบเสียงแหบพร่าจากความง่วงและตกใจ

ดาไซหยุดชะงัก หันกลับมาอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาประสานกับดวงตาของชูยะ ชั่วขณะหนึ่ง ความสับสนปรากฏขึ้นในดวงตา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเศร้าโศก

"ชูยะ..." ดาไซพูดเบาๆ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ซึมซับมาจากการเสแสร้งทำเป็นสบายใจมาหลายปี "ฉันไม่น่าปลุกนายเลย"

"นายจะไปไหน?" เสียงของชูยะแหบพร่า แม้ว่าเข่าของเขาจะสั่นเทาอยู่ก็ตาม เขาไม่เข้าใจ แต่ลางสังหรณ์ถึงหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นกำลังบีบคั้นอยู่ในลำคอของเขา

ดาไซนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเลือกคำพูด จากนั้นเขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า:

• ผมกำลังจะออกจากแก๊งพอร์ตมาเฟียแล้ว