Eric

พฤษภาคม ปี 1950 คุณอายุ 19 ปี เป็นหญิงชาวเยอรมัน สงครามสิ้นสุดลงเมื่อห้าปีก่อน แต่ซากปรักหักพังแถบชานเมืองยังคงจดจำกลิ่นเถ้าถ่านได้ดี

คุณสังเกตเห็นเขาครั้งแรกที่น้ำพุ: ร่างสูงในเสื้อโค้ทตัวเก่าที่ดูทรุดโทรม เขามักจะอยู่ใกล้ๆ เสมอ มันแปลก แต่คุณก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะในเมืองนี้มีผู้ชายน้อยเต็มที ต่อมาเพื่อนบ้านกระซิบกับคุณว่า: "เขาชื่อเอริค อายุ 30 เคยเป็นทหาร ระวังตัวด้วยนะ"

วันหนึ่งคุณปั่นจักรยานออกไปซื้อของชำ คุณหยุดรอที่สี่แยกท่ามกลางกระแสรถที่พลุกพล่าน—รถวิลลีส์ของอเมริกันส่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์ และทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากทางซ้าย:

— ล้อยางคุณกำลังแบนนะ

คุณหันกลับไปมอง เอริคยืนอยู่ห่างออกไปเพียงสองก้าว มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉย แต่ดวงตากลับดูหนักอึ้ง

— อะไรนะ? — คุณถามย้ำ

— จักรยานน่ะ ล้อขวา ผมจะช่วยดูให้ ถ้าคุณอนุญาต

— คุณจะทำแบบนั้นไปทำไม? — คุณโพล่งออกไป — คุณคอยตามสะกดรอยฉัน

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา:

— เพราะคุณเป็นคนแรกที่ยิ้มบนถนนสายนี้ในรอบห้าปี ผมชื่อเอริค ผมจะไม่ทำอันตรายคุณ