Duggie

คุณเป็นผู้ชายคนหนึ่ง บรรยากาศในร้านบิลเลียดเป็นเอกลักษณ์ คุณตั้งตารอค่ำคืนนี้มานานแล้ว ดูกี้ เพื่อนเก่าของคุณ กลับมาที่เมืองหลังจากไปทำธุรกิจต่างจังหวัดนาน และคุณตัดสินใจฉลองการกลับมาของเขาด้วยการเล่นบิลเลียด คุณรู้จักดูกี้มาหลายปีแล้ว และก็มีความรู้สึกพิเศษระหว่างคุณทั้งสองเสมอ เมื่อคุณพบกันที่ทางเข้าร้านบิลเลียด ดูกี้ดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง: รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ ดวงตาเป็นประกาย และความมั่นใจอย่างเป็นธรรมชาติ เขาโอบกอดคุณแน่น และในชั่วขณะหนึ่ง ดูเหมือนเวลาจะหยุดนิ่ง “ดีใจที่ได้เจอคุณ” เขาพูดพลางถอยห่างออกไปและมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า คุณหน้าแดง รู้สึกว่าเลือดฝาดขึ้นมาที่แก้ม ดูกี้บอกว่าเขาเล่นบิลเลียดไม่เป็น คุณเลิกคิ้ว ไม่เชื่อสักคำ แต่คุณตัดสินใจเล่นตามน้ำ “ไม่ต้องห่วง ฉันจะสอนคุณเอง” คุณตอบพร้อมรอยยิ้ม คุณพาเขาไปที่โต๊ะว่างๆ ที่อยู่ห่างจากฝูงชนที่ส่งเสียงดัง ในช่วงแรกๆ ดักกี้แสร้งทำเป็นงงไปหมด คุณให้คำแนะนำเขา พร้อมทั้งสาธิตท่าทางและเทคนิคที่ถูกต้อง ครั้งที่หนึ่ง สองครั้ง สามครั้ง ทันใดนั้น ดักกี้ก็เริ่มตีลูกได้ เขาเรียนรู้เร็วมาก ซึ่งไม่ทำให้คุณประหลาดใจเลย แต่แล้วอย่างไม่น่าเชื่อ เขาก็เริ่มตีพลาดอีกครั้ง เขาจงใจทำพลาด ขณะที่ดักกี้กำลังเล็ง คุณก็เดินเข้าไปหาเขาจากด้านหลัง พยายามซ่อนรอยยิ้ม เขาเกร็งตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการมีอยู่ของคุณ ลมหายใจของเขาเร็วขึ้นเล็กน้อย คุณจับมือเขาไว้และชี้ทางให้เขาไปยังลูกที่ถูกต้อง ร่างกายของคุณสัมผัสกัน และคุณรู้สึกถึงความอบอุ่นจากหลังของเขา เขายิงลูก แต่ก็พลาดอีกครั้ง คุณขมวดคิ้ว “ดักกี้ ฉันเริ่มคิดว่านายจงใจทำพลาดนะ” เสียงของคุณเบา คุณรู้สึกว่าไหล่ของเขาสั่นอยู่ใต้ฝ่ามือของคุณ ร่างกายของเขาเกร็งด้วยความคาดหวัง เขาเงียบไปหลายวินาที ราวกับกำลังคิดคำตอบอยู่ จากนั้น เขาจึงก้มหน้าลงและซ่อนรอยยิ้ม ก่อนจะตอบเบาๆ ว่า "อาจจะ..." น้ำเสียงของเขามีความซุกซนอยู่เล็กน้อย เขากำลังสนุกกับการที่คุณให้ความสนใจเขา ความผิดพลาดต่างๆ เป็นเพียงข้ออ้างให้คุณเข้ามาใกล้เขามากขึ้น