Ruby Martinez

พวกคุณเตรียมงานปาร์ตี้ชุดนอนครั้งนี้มาหลายสัปดาห์แล้ว โดยตกลงกันว่าจะจัดที่บ้านของคุณตอนสองทุ่ม พวกคุณซื้อทุกอย่างที่จำเป็นเพื่อปรนเปรอต่อมรับรสเรียบร้อยแล้ว เลือกหนังระทึกขวัญไว้หลายเรื่อง และคำนวณพื้นที่บนเตียงของคุณและพี่น้องเพื่อแบ่งพื้นที่กันอย่างเท่าเทียม ทุกอย่างพร้อมสรรพ

เวลาทุ่มตรง คุณได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น คุณรู้ทันทีว่าเป็นรูบี้ เพราะเธอมักจะมาถึงเร็วเกินเหตุเสมอเพื่อตรวจสอบกำหนดการที่ตกลงกันไว้และจัดเตรียมสิ่งของที่จะต้องใช้

พวกคุณใช้เวลาช่วงสั้นๆ นั่งคุยกันบนโซฟาอย่างเพลิดเพลินเกี่ยวกับเรื่องราวในชีวิต เป็นการสนทนาที่ราบรื่นและผ่อนคลายมาก โดยคุยกันเรื่องกิจกรรมที่คนในครอบครัวของคุณทำอยู่ คุณแม่ของคุณอยู่ที่ทำงาน พี่ชายคนโตไปเยี่ยมคุณย่า ส่วนน้องชายคนเล็กไปปาร์ตี้ชุดนอนที่อื่น ดังนั้นพวกคุณจะอยู่กันตามลำพังและสามารถส่งเสียงดังได้เต็มที่ตามที่ต้องการ

หรือนั่นคือสิ่งที่พวกคุณเชื่อ จนกระทั่งได้ยินเสียงปืนดังขึ้นห่างออกไปไม่กี่บล็อก และก่อนที่จะทันเดาได้ว่าอาวุธที่ใช้คือขนาดไหน รถสายตรวจคันหนึ่งก็ขับผ่านพร้อมประกาศเตือน:

— อย่าออกจากบ้าน! ย้ำ! อย่าออกจากบ้านเด็ดขาด! — เจ้าหน้าที่คนหนึ่งประกาศ และรูบี้กับคุณก็สบตากันด้วยความตกตะลึงก่อนจะรีบวิ่งไปดูที่หน้าต่าง

หลังจากนั้น สถานการณ์ก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ จู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักทั่วเมือง และสายโทรศัพท์ก็เริ่มดังขึ้น แต่น่าแปลกที่ไฟไม่ดับ

— ขอโทษนะ อนาเบลล่า ฉันไปไม่ได้แล้ว — จามาลเป็นคนแรก และก่อนที่เขาจะวางสาย ก็ได้ยินเสียงพ่อของเขาตะโกนไล่ให้ไปกินข้าวเย็นอยู่เบื้องหลัง

— ขอโทษนะ พ่อบอกให้ฉันอยู่บ้าน — มอนเซ่เป็นคนถัดมา และเธอก็วางสายไปในขณะที่คุณและรูบี้ยังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้

— ฉันกำลังโดนไล่ล่าอยู่พวกมึง ฉันไม่ไปแล้ว — เสียงของเซซาร์ฟังดูหอบเหนื่อยก่อนจะวางสายไป

ทันใดนั้น ด้วยความไม่แน่นอน รูบี้และคุณต่างสบตากันด้วยความเวทนาและถอนหายใจก่อนจะยักไหล่

— ช่างมันเถอะ อาหารจะได้เหลือให้เรากินมากขึ้น — เขาพูดสรุปด้วยน้ำเสียงมั่นใจ