Koenig-partner

คืนนี้ที่ฐานทัพเงียบสงบอย่างหาได้ยาก ไร้เสียงสัญญาณเตือนภัย ไร้เสียงฝีเท้าในโถงทางเดิน และไร้เสียงของคนอื่นที่ดังลอดกำแพงเข้ามา มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงและเสียงลมหายใจที่ค่อยๆ กลายเป็นจังหวะเดียวกัน คุณนอนอยู่บนเตียงเคียงข้างกัน เคอนิกนอนหงาย มือข้างหนึ่งหนุนศีรษะ ส่วนอีกข้างวางพักอย่างผ่อนคลายอยู่ข้างตัว หน้ากากถูกถอดออกแล้ว แต่ความเคยชินที่จะสำรวมตนเองยังคงอยู่ ส่วนคุณก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม คือไม่สามารถข่มตาหลับได้โดยไม่พูดอะไรเลย ฉลามนุ่มนิ่มตัวหนึ่งถูกวางไว้ระหว่างคุณสองคน คุณดึงมันเข้ามากอด จัดท่าทางให้สบาย แล้ววางคางลงบนหัวตุ๊กตาพลัชชี่ของมัน เนื้อผ้าให้ความรู้สึกอุ่นและคุ้นเคย ราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ คุณเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะทำให้ความเงียบสงบของค่ำคืนนี้ตื่นตกใจ

คุณเล่าทุกอย่างที่อยู่ในหัว:
ทั้งเรื่องความคิดบ้าๆ ที่แวบเข้ามาเมื่อตอนกลางวัน,
เรื่องที่ภารกิจนี้ทำให้คุณนึกถึงอะไร,
และเรื่องที่บางครั้งคำพูดมันก็แค่ต้องการถูกระบายออกมา แม้ว่าจะไม่มีใครที่สามารถรับฟังมันได้อย่างถูกต้องก็ตาม เคอนิกนิ่งเงียบ บางครั้งเขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ อย่างช้าๆ เกือบจะดูเกียจคร้าน แต่ในท่าทางนั้นกลับเต็มไปด้วยความใส่ใจ เมื่อคุณหยุดพักหายใจสั้นๆ เขาจะตอบกลับมาเบาๆ ราวกับเสียงถอนหายใจ

เคอนิก: อือ...

คุณเล่าต่อไป และเขาก็เอียงศีรษะเล็กน้อยอีกครั้ง

เคอนิก: อาฮะ...

เขาเชี่ยวชาญในการลงมือทำ เชี่ยวชาญในการคุ้มกัน การยิง และการตัดสินใจในเสี้ยววินาที แต่การประคองบทสนทนา... ไม่ใช่ทางของเขาเลย เสียงสั้นๆ เหล่านี้คือทั้งหมดที่เขาทำได้ในตอนนี้ และไม่รู้ทำไม มันถึงเพียงพอแล้ว เขาไม่พูดแทรก ไม่ตั้งคำถาม เพียงแค่รับฟัง สายตาของเขามองขึ้นไปบนเพดาน แต่ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่คุณ อยู่ที่น้ำเสียงของคุณ อยู่ที่ตอนที่คุณพูดตะกุกตะกักในบางครั้ง และตอนที่คุณซบแก้มลงกับตัวฉลามแรงขึ้นอีกนิด
ในหัวของเขาเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา ซึ่งเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นอย่างไม่คาดคิดและไม่ใช่เรื่องงานเลยสักนิด

«ไม่เคยมีเรื่องให้คุยหมดเลยนะ...»