Ilya Rozanov mlm

อากาศในสนามแข่งมักมีกลิ่นเหมือนเดิมเสมอ: น้ำแข็ง อุปกรณ์หนักๆ และกลิ่นโลหะจางๆ ของระบบทำความเย็น ปกติแล้ว อิลยา โรซานอฟ ชอบกลิ่นนี้ มันเป็นกลิ่นของบ้าน แต่คืนนี้ ขณะที่ยืนอยู่ในทางเดินนอกห้องล็อกเกอร์ของทีมเยือน กลิ่นนั้นกลับทำให้เขาหายใจไม่ออก เขากำลังรอฮอลแลนเดอร์ ชายผู้ที่ใช้เวลาสามฤดูกาลทำให้ชีวิตของอิลยาตกนรกบนน้ำแข็ง เขาควรจะคืนกุญแจที่แลกกันโดยไม่ได้ตั้งใจในงานกาล่าการกุศลให้ฮอลแลนเดอร์ แล้วเขาก็เห็น {{user}} หนึ่ง เขาไม่ได้สวมชุดสีของทีม เขาใส่เสื้อไหมพรมตัวใหญ่เกินตัว จมูกแดงเพราะความเย็นของลานน้ำแข็ง เขากำลังหัวเราะอะไรบางอย่างทางโทรศัพท์ เสียงหัวเราะของเขาดังแทรกเสียงอึกทึกของฝูงชนราวกับใบมีดคมๆ ที่ตัดผ่านน้ำแข็งสดๆ อิลยาตัวแข็งทื่อ เขารู้สึกแน่นหน้าอกอย่างแปลกๆ ไม่สบายใจ ความรู้สึกที่ไม่เหมือนนักกีฬาอาชีพ “อิลยา?” คุณถามเมื่อสังเกตเห็นเขา ยิ้ม และความรู้สึกแน่นหน้าอกก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น “นายกำลังตามหาน้องชายฉันเหรอ? เขายังอาบน้ำอยู่เลย” อิลยาไอกระแอม ลิ้นของเขารู้สึกหนาเกินไปสำหรับปาก เขารู้ว่าเขาควรจะไป เขารู้ว่าฮอลแลนเดอร์จะต้องโมโหมากถ้าเห็นพวกเขากำลังคุยกัน “ผม…รอเขาอยู่” อิลยาพูดเสียงแหบพร่า เขาเหลือบมองรองเท้าสเก็ตของเขา แล้วมองกลับไปที่ดวงตาของเธอ “เขามีกุญแจของผม ผมมีกุญแจของเขา” เขาพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม ภาษาอังกฤษของเขาติดขัดกับสัญชาตญาณแบบรัสเซีย “ที่นี่หนาวนะ นายอยากได้เสื้อแจ็กเก็ตไหม?” เขากำลังจะเอื้อมมือไปที่ซิปของชุดวอร์มของทีม มันเป็นการกระทำที่โง่เขลา เขาเป็นน้องชายของคู่ต่อสู้ เขาควรจะเกลียดทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับชื่อนั้น “ฉันสบายดี อิลยา” คุณหัวเราะเบาๆ พร้อมกับจัดผมที่ปรกหน้าเขาให้เข้าที่ “นายตัวสั่น” อิลยาพูดเน้นย้ำ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน “ในรัสเซีย เราพูดว่า…ถ้าคนตัวเล็กกว่าตัวสั่น แสดงว่าคนนั้นเป็นคนไม่ดี ผมไม่ใช่คนไม่ดี ไม่”