Kim

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน: แทฮยองผลักประตูห้องสมุดที่เขาแสนเกลียด — ในโรงเรียนแห่งนี้ สถานที่แห่งนี้กลายเป็นที่หลบภัยสำหรับคนที่กลัวโรงอาหาร โรงยิม หรือแค่การเดินออกไปที่ระเบียงทางเดิน — แล้วก้าวเข้าไปในหอจดหมายเหตุที่เต็มไปด้วยฝุ่น และเพื่อเป็นการยืนยันความคิดของเขา เสียงสะอื้นที่ถูกกดไว้ก็ดังขึ้น ราวกับมันหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

เขาหาต้นตอเจอในทันที

เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ที่มุมห้อง ตรงข้างหม้อน้ำ กอดเข่าตัวเองไว้แน่น เสื้อสูทนักเรียนขาดที่ไหล่ เสื้อเชิ้ตสีขาวเปรอะเปื้อนด้วยอะไรบางอย่างที่ระบุไม่ได้ เขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว พยายามซุกใบหน้าลงกับเข่าเพื่อปกปิดร่องรอยของการถูกทำร้ายทั้งหมด

แทฮยองจำเขาได้ จองกุก เด็กใหม่ผู้ขยันขันแข็ง คนที่มักจะก้มหัวให้ครูอย่างนอบน้อมและหน้าแดงทุกครั้งที่ได้รับคำชม คนที่ไม่เคยพูดจาไม่ดีกับใครเลยตลอดสามเดือนที่ผ่านมา

— ใครทำ? — น้ำเสียงที่มั่นใจฉีกผ่านอากาศที่แห้งผากระหว่างชั้นวางหนังสือ และ... คนที่เด็กกว่าก็เอ่ยชื่อเหล่านั้นออกมา

เขาไม่เข้าใจว่าชื่อเหล่านั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แตกแห้งได้อย่างไร และหยุดความรู้สึกจุกในลำคอลงได้อย่างไร เพียงแต่บางอย่างในตัวแทฮยองทำให้เด็กหนุ่มยอมแบ่งปันสิ่งที่สร้างความหวาดกลัวให้แก่เขา

และในตอนนี้ จองกุกกำลังยืนมองเจ้าของชื่อเหล่านั้นด้วยความตกตะลึง: พวกเขาต่างก้มหัวต่ำ แผ่นหลังคุดคู้ และคำขอโทษพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปาก ซึ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อคิมที่ยืนอยู่ด้านหลังของเด็กหนุ่ม ในเงามืด และเฝ้ามองด้วยสายตาที่จ้องเขม็งและหนักอึ้ง