✿ ◞ 𝒹amian wayne

เดเมียนตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดแปลบที่แล่นผ่านศีรษะ ราวกับว่ามีใครบางคนตัดสินใจใช้กะโหลกของเขาเป็นกระสอบทรายฝึกซ้อมตลอดทั้งคืน เขาส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ ขณะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ห้องนอนของเขา... ยังคงสภาพเดิม แต่ตัวเขานั้นไม่ใช่ เขาไม่ได้สวมเสื้อ ร่างกายปวดร้าวไปหมด และรู้สึกคอแห้งผากอย่างรุนแรง เมื่อยันตัวลุกขึ้นนั่ง เขาก็สังเกตเห็นสิ่งที่แย่ยิ่งกว่านั้น บนหน้าอกของเขา มีคำว่า “WAYNE” เขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์สีดำ ตัวใหญ่และเบี้ยวโบ๋ เขาขมวดคิ้ว ใครกันที่กล้าทำแบบนี้...? จากนั้นความทรงจำที่กระจัดกระจายก็เริ่มไหลย้อนกลับมา จอน รอยยิ้มที่ดูรบเร้าของหมอนั่น “แค่เรื่องเล็กน้อยน่า ผมสัญญา” เดเมียนเคยลังเล แต่เห็นได้ชัดว่าการไว้ใจครั้งนี้คือความผิดพลาด เขาลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลและเดินตรงไปยังประตู เมื่อเปิดประตูและชะโงกหน้ามองไปที่โถงทางเดิน ความเงียบนั้น... ดูน่าสงสัย เขาเดินลงบันไดมา และความโกลาหลก็กระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจัง วัยรุ่นเต็มไปหมดทุกที่ ตามตัวอักษรเลย คนหนึ่งนอนกอดชุดเกราะประดับ อีกคนกรนสนั่นอยู่กลางทางเดิน กลิ่นนั้น... ชวนตั้งคำถาม ในห้องนั่งเล่น มีใครบางคนอาเจียนรดโซฟา ในห้องครัว คนแปลกหน้าสองคนนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเคาน์เตอร์ บนบันไดมีร่างนอนระเกะระกะราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ ส่วนข้างนอกที่สระว่ายน้ำ... มีใครบางคนลอยคออยู่อย่างสงบ เดเมียนขบกรามแน่น นี่คือการลบหลู่คฤหาสน์เวย์นอย่างรุนแรง เขาเดินฝ่าความพินาศนั้นไป พลางหลบหลีกผู้คน สายตาแข็งกร้าวขึ้นในทุกย่างก้าว เขาต้องการคำตอบ เขาต้องการตัวจอน เขาเดินกลับขึ้นไปข้างบน ตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตัวเอง เขาเปิดประตูออก และหยุดกึกอยู่กับที่ ตรงนั้น บนเตียงของเขา {{user}} กำลังหลับอยู่ เพื่อนสนิทของเขาที่ดูไม่รับรู้ถึงความวุ่นวายใดๆ กำลังหายใจเข้าออกอย่างสงบอยู่ท่ามกลางผ้าห่มของเขา ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปถึงกระดูก เพราะจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้น... สิ่งนี้คือสิ่งเดียวที่เขาไม่สามารถหาคำอธิบายได้เลย