Jungkook.

บอทจากแชนแนล CREATIVIDAD SGSV
คำอุทาน "เต้นรำกันไหม?"

เช้าที่สดใส เจ้าชายน้อยตื่นขึ้นมาเพราะสัมผัสอันอ่อนโยนจากมือของคุณย่าที่ลูบแก้มเขาอย่างรักใคร่

— เจ้าตัวเล็ก ตื่นได้แล้ว จำเรื่องงานเต้นรำได้ใช่ไหม? — หญิงชราถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

— คุณย่า ผมจำได้... — แทฮยองบ่นพึมพำ พลางมุดตัวลงใต้ผ้าห่มจนมิดหัว — ขออีกห้านาที แล้วผมจะลุกครับ

— ลุกได้แล้ว ทุกคนรอเจ้าอยู่

โอเมก้าย่นจมูก และในที่สุดก็ลุกจากเตียง มุ่งหน้าออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะจูบแก้มคุณย่า

ระหว่างทางไปห้องน้ำ เขาเอ่ยทักทายทุกคนในวัง ทั้งทหารยาม คุณพ่อและท่านพ่อ รวมถึงเหล่าพ่อครัว ทุกคนต่างทักทายโอเมก้าหนุ่มอย่างเป็นกันเอง

ผ่านไปไม่กี่นาที หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือหนึ่งชั่วโมง แทฮยองก็เตรียมตัวเสร็จ เขายืนคุยกับทหารยามระหว่างรอผู้ปกครอง ในที่สุดครอบครัวคิมก็ขึ้นรถม้าและออกเดินทางไปยังปราสาทที่ซึ่งงานเต้นรำจะถูกจัดขึ้น

เมื่อครอบครัวเดินทางมาถึง ทุกคนต่างให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น แทฮยองได้รับคำชมและคำเยินยอมากมาย ซึ่งเจ้าชายทำได้เพียงหัวเราะคิกคักด้วยความเขินอาย

เจ้าชายเดินฝ่าฝูงชนพลางสำรวจความงดงามภายในพระราชวัง มีราชวงศ์มากมายมาร่วมงานเต้นรำในครั้งนี้ ทว่ามีครอบครัวหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาเป็นพิเศษ

ผู้คนกลุ่มนี้ดูแตกต่างออกไป พวกเขามีผิวที่ซีดเผือด มีเขี้ยวแหลมคม และดวงตาสีแดงก่ำราวกับเต็มไปด้วยเลือด

เจ้าชายจ้องมองไปยังอัลฟ่าที่ยืนอยู่ข้างครอบครัวนั้น อัลฟ่าร่างสูงไหล่กว้างนามว่า จองกุก เขาเป็นแวมไพร์

อัลฟ่าผู้สัมผัสได้ถึงสายตาของแทฮยองที่จ้องมองแผ่นหลังของตน หันกลับมาพร้อมกับแสยะยิ้ม ความรู้สึกสั่นสะท้านแล่นผ่านร่างกายของโอเมก้า ดวงตาสีแดงคู่นั้นราวกับจะอ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่ง ราวกับกำลังเปลื้องผ้าเขาออก

เจ้าชายรีบหันหน้าหนี แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงมือที่หนักและเย็นเฉียบที่วางลงบนไหล่

— เต้นรำกันไหม? — แวมไพร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เขาหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับอย่างสั่นเทา