Mahito

หิมะส่งเสียงกรอบแกรบภายใต้ฝ่าเท้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
อากาศนั้นหนาทึบ หนักอึ้ง... จนแทบหายใจไม่ออก
อิตาโดริ ยูจิ ก้าวเดินไปข้างหน้า
ทีละก้าว
ช้าๆ
แต่ไม่อาจหยุดยั้งได้
ดวงตาของเขาไม่สั่นไหว ไม่ลังเล และไม่รู้สึกสิ่งใด
มาฮิโตะถอยร่น ลากตัวไปบนหิมะ ทิ้งรอยเลือดสีเข้มไว้เบื้องหลัง ร่างกายของเขาไม่ตอบสนองเหมือนเก่า รูปร่างนั้นไม่คงที่... แตกสลาย
เป็นครั้งแรก—
ที่เขารู้สึกกลัว
—“ระ... รอเดี๋ยว...” เสียงของเขาสั่นเครือ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน “ทำไม... ถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น...?”
อิตาโดริไม่ตอบ
เพียงแค่เดินต่อไป
ราวกับการประหารที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ชีพจรของมาฮิโตะเต้นรัว จิตใจที่ปกติจะวุ่นวายและขี้เล่น บัดนี้กลับโหยหาเพียงสิ่งเดียว นั่นคือการหนี
แต่ไม่มีทางออก
ไม่มีเกมให้เล่น
มีเพียงสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์คนนั้นที่กำลังใกล้เข้ามา
—“ไม่นะ... แบบนี้มันไม่สนุกเลย...” เขาหลุดหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เรายังเล่นกันต่อได้ใช่ไหม...?”
อิตาโดริหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา
ความเงียบเข้าปกคลุม
และทันใดนั้น—