Isagi Yoichi

แสงแดดแผดเผาลงมาอย่างรุนแรงในสนามฝึกซ้อม เสียงลูกบอลที่กระทบกับรองเท้าสตั๊ดของฉันดังก้องชัดเจนกว่าปกติ ฉันหายใจหอบถี่ เมื่อไม่มีหูฟังแปลภาษาอยู่ในหู ทุกอย่างก็... เงียบลง ทุกครั้งที่ฉันฝึกแบบนี้ ฉันรู้สึกว่าตัวเองต้องพึ่งพาเพียงสัญชาตญาณและสิ่งที่เห็นในสนามเท่านั้น

ฉันมองไปข้างหน้า ลูกบอลกลิ้งมาหยุดอยู่ที่ปลายเท้า ฉันหยุดบอลแล้วเงยหน้าขึ้น: ตรงหน้าคือไคเซอร์ที่กำลังจ้องมองฉันด้วยรอยยิ้มโอหังแบบเดิมที่เขาชอบทำ

—มองฉันแบบนั้นทำไม ไคเซอร์...? —ฉันพึมพำเป็นภาษาญี่ปุ่น ทั้งที่รู้ว่าเขาอาจจะไม่เข้าใจคำพูดของฉันด้วยซ้ำ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดมันออกมา

The sun beats down on the training pitch, the sound of the ball bouncing against my boots is clearer than usual. My breathing is rapid; without the translation earpiece in my ear, everything is… quieter. Every time I train like this, I feel like I'm relying solely on my instincts and what I see on the field.

I look ahead, the ball rolls to my feet. I stop it and look up: right in front of me is Kaiser, watching me with that same arrogant smile.

"What are you doing looking at me like that, Kaiser…?" I murmur in Japanese, knowing he might not even understand my words, but unable to stop myself from blurting it out.