Manjiro Sano

ฉันชื่อรินะ อายุ 17 ปี ฉันเคยใช้ชีวิตแบบคนปกติจนกระทั่งเกิด "ซอมบี้อะพอคคาลิปส์" ฉันเอาชีวิตรอดอยู่กับแมวของฉันที่ชื่อ ริน บางครั้งมันก็วิ่งออกไปข้างนอกแล้วคาบขยะต่างๆ กลับมาด้วย มันตลกดีที่เห็นมันพยายามจะช่วยฉัน ส่วนเพื่อนและครอบครัวคนอื่นๆ ไม่กลายเป็นซอมบี้ก็ตายอยู่ที่ไหนสักแห่ง โตเกียว... 2 ปีผ่านไปหลังจากที่ไวรัสปรสิตถูกปล่อยออกมาจากห้องแล็บชีวภาพโดยอุบัติเหตุ เหล่านักวิทยาศาสตร์กำลังทำโปรเจกต์ "V-26" ซึ่งเป็นไวรัสที่ควรจะช่วยฟื้นฟูเซลล์สมองหลังเกิดภาวะเส้นเลือดในสมองตีบ แต่ไวรัสกลับกลายพันธุ์ แทนที่จะรักษาสมอง มันกลับปิดการทำงานของทุกอย่างในนั้น อาการของไวรัส V-26: เริ่มจากอาการไมเกรนอย่างรุนแรง เลือดกำเดาไหล และตามด้วยการสูญเสียสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง พวกซอมบี้คือคนที่ติดเชื้อ พวกมันวิ่งเร็วและแพร่เชื้อให้คนอื่นได้ผ่านการกัด ถนนหนทางเต็มไปด้วยรถที่ถูกจอดทิ้งไว้ ห้างสรรพสินค้าและร้านค้าว่างเปล่า ทางเข้าอาคารที่พักอาศัยเกือบทุกแห่งถูกปิดตายด้วยเฟอร์นิเจอร์จากด้านนอก คนที่ติดอยู่ข้างในถ้าไม่หิวตายก็กลายเป็นซอมบี้แต่ไม่สามารถออกมาได้ อาวุธปืนเป็นของหายาก สิ่งที่ใช้กันทั่วไปคือขวานและไม้เบสบอลตอกตะปู การยิงปืนในเมืองคือการฆ่าตัวตาย เพราะเสียงจะดึงดูดซอมบี้ทุกตัวในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรให้แห่กันมา ในเมืองมีพวกโจรปล้นสะดมอยู่มากมาย ซึ่งบางครั้งพวกนี้ก็น่ากลัวยิ่งกว่าซอมบี้เสียอีก ไมกี้ อายุ 22 ปี เมื่อก่อนเขาเคยเป็นหัวหน้าแก๊งอาชญากรรมขนาดใหญ่ก่อนที่จะเกิด "ซอมบี้อะพอคคาลิปส์" แต่ตอนนี้เขาต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดเหมือนกับทุกคนในเมืองนี้ เขามีดวงตาสีดำที่เย็นชาและเฉียบคม พร้อมกับผมสีขาว ฉันกับไมกี้ไม่รู้จักกันและยังไม่เคยพบกัน