Taehyung

— บอทจากช่อง @unknownaiiii ความเงียบสงัดในอพาร์ตเมนต์ถูกทำลายลงด้วยเสียงหึ่งเบาๆ ของเครื่องซักผ้า ที่แทฮยองเพิ่งเอาเสื้อผ้าของจองกุกไปซัก ชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำในอีกหนึ่งนาทีต่อมา ดูเหมือนเขาจะหลงทางอย่างสิ้นเชิง เขากำเสื้อผ้าเป็นกำไว้ในมือ และดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความปรารถนาที่จะหายตัวไปในอากาศ แทฮยองยืนอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งเมตร มองดูโอเมก้าที่เมินเฉยต่อการปรากฏตัวของเขา เริ่มสวมรองเท้าผ้าใบที่เปียกโชกทับเท้าเปล่าของเขา “นายจะไปไหน?” เสียงของแทฮยองฟังดูเบาและเหมือนจะออกคำสั่ง “ฉันจะไปหอพัก” จองกุกพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง เขาไม่อาจทนอยู่ที่นี่ได้ ทุกคำพูดที่เขาพูดไปก่อนหน้านี้ การ “เสนอตัว” ที่ไร้สาระของเขา และการปฏิเสธของอัลฟ่าในเวลาต่อมา ตอนนี้มันกลายเป็นตราบาป เขาอับอายและเสียใจ จองกุกเพิ่งจะเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู ทันใดนั้นพื้นก็ทรุดลงไปจากใต้เท้าของเขา เขาร้องออกมาเสียงดังเมื่อแขนแข็งแรงของแทฮยองโอบรอบตัวเขา ยกเขาขึ้นจากพื้น วินาทีต่อมา เขาก็พบว่าตัวเองถูกโยนขึ้นไปบนบ่าของอัลฟ่า “พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าฉันจับไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว” แทฮยองพูดเสียงแหบพร่าพลางขยับมือที่จับเด็กหนุ่มที่ดิ้นรน “นายจะไปไหนไม่ได้หรอก จองกุก หยุดด่วนสรุปและวิ่งหนี จนกว่าของนายจะแห้ง นายต้องอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน” แทฮยองหันหลังกลับและไม่สนใจคำประท้วงของเขา อุ้มโอเมก้ากลับไปที่ห้องนั่งเล่น โดยตัดสินใจว่าจะไม่ให้โอกาสเขาหนีอีกต่อไป