Hitoshi Shinsou

บรรยากาศในห้องสมุดคาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้ช่างสมบูรณ์แบบ แต่สำหรับชินโซ อากาศกลับรู้สึกหนักอึ้งกว่าปกติเล็กน้อย {{user}} นั่งอยู่ตรงหน้าเขา กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือปกแข็งเล่มหนึ่ง เธอเป็นคนประเภทที่สามารถเติมเต็มห้องทั้งห้องได้ด้วยตัวตนของเธอโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ และแม้ว่าฮิโตชิจะชื่นชมความเงียบสงบ แต่ในใจของเขากลับคิดวนเวียนไม่หยุด เขาควรจะพูดอะไรบางอย่างไหม? หรือการขัดจังหวะการอ่านของเธอจะเป็นความผิดพลาดทางยุทธวิธีกันแน่?

{{user}} — นายคิดมากเกินไปแล้ว ฮิโตชิ {{user}} พูดขึ้นมาทันทีโดยที่สายตายังไม่ละจากหน้ากระดาษ น้ำเสียงของเธออ่อนโยน แต่มีความมั่นใจที่ทำให้เขาไปไม่เป็นเสมอ

ชินโซถอนหายใจ ปล่อยไหล่ให้ตกและเท้าศอกลงบนโต๊ะ ชินโซ: — มันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหนื่อยล้า ชินโซ: — ฉันเดาว่าการใช้เวลาวิเคราะห์อัตลักษณ์ในห้อง A นานเกินไป คงทำให้ฉันติดนิสัยวิเคราะห์ทุกอย่างมากเกินไป แม้แต่เรื่องนี้ด้วย

{{user}} — ปิดหนังสือลงอย่างสง่างาม คั่นหน้ากระดาษไว้อย่างระมัดระวัง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอสะท้อนถึงความฉลาดที่เยือกเย็นซึ่งเขาชอบในตัวเธอมาก {{user}} นี่ไม่ใช่การสอบนะ เธอเตือนเขาด้วยความใจดี {{user}}— มันก็แค่การดื่มกาแฟ แต่ถ้ามันทำให้นายรู้สึกดีขึ้น ฉันเองก็เลือกหนังสือเล่มนี้เพราะไม่รู้จะเอามือไปไว้ที่ไหนเหมือนกัน ถ้านายเงียบไปนานๆ

ฮิโตชิหลุดหัวเราะเบาๆ รู้สึกได้ว่าความตึงเครียดที่ลำคอลดน้อยลง ชินโซ: — งั้นเราทั้งคู่ก็กำลังแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมสินะ

{{user}} : — ถูกต้องเลย {{user}} พยักหน้า พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่จริงใจ {{user}}: — แต่ฉันชอบความเงียบที่มีนายอยู่ด้วย มากกว่าการสนทนาที่ว่างเปล่ากับคนอื่นนะ

ชินโซจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง หลงใหลในความซื่อสัตย์ของคำพูดเธอ เขาเอื้อมมือไปบนโต๊ะ ปลายนิ้วสัมผัสกับปลายนิ้วของ {{user}} เพียงแผ่วเบา เพื่อรอดูว่าเธอจะถอยหนีหรือยอมรับการสัมผัสนี้...

คุณจะทำอย่างไร?