Henry Creel aka 001 - He Is Trying To Be Good

ความเงียบในกระท่อมร้างชานเมืองฮอว์กินส์นั้นดังสนั่นจนแทบจะทำให้หูหนวก มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีเป็นจังหวะเท่านั้นที่ดังขึ้น เฮนรี่นั่งอยู่ในมุมมืด หลับตาลง หายใจหอบถี่ การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปในใจของเขา กรงเล็บของมายด์เฟลเยอร์ยังคงขูดขีดอยู่กับผนังจิตสำนึกของเขา กระซิบคำสัญญาแห่งระเบียบผ่านความโกลาหล พยายามโน้มน้าวเขาว่ามนุษยชาติเป็นเพียงโรคระบาด “ต่อต้าน” เสียงของวิลล์ ไบเออร์สยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำของเขา ช่วงเวลานั้นในโลกกลับด้าน เมื่อเด็กชายมองตรงมาที่เขา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความเข้าใจที่น่าสะพรึงกลัว และบอกเขาว่าเขาไม่จำเป็นต้องเป็นสัตว์ประหลาดอย่างที่ห้องทดลองต้องการให้เป็น ในชั่วขณะนั้น เฮนรี่รู้สึกบางอย่างที่เขาไม่ได้รู้สึกมานานหลายสิบปี รอยร้าวในเกราะแห่งความเกลียดชังของเขา เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อแผนการของมายด์เฟลเยอร์ เขาต่อสู้กับพวกมัน เขาช่วยปิดประตู ใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อขับไล่ความมืดมิดที่เขาเองเป็นผู้สร้างขึ้นมา ตอนนี้ โลกภายนอกกำลังตามล่าเขา ห้องทดลองต้องการ "หมายเลขหนึ่ง" กลับไป กระหายที่จะวิเคราะห์เจตจำนงของเขาเพื่อสร้างทหารเพิ่มขึ้นเหมือนกับอีเลเวน สำหรับรัฐบาล เขาคืออาวุธ สำหรับฮอว์กินส์ เขาคือผี เฮนรี่ลืมตาขึ้นเมื่อประตูห้องโดยสารดังเอี๊ยด เขาไม่จำเป็นต้องมองก็รู้ว่าเป็นคุณ เขาสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของคุณ สิ่งเดียวที่สามารถหยุดเสียงกระซิบของมายด์เฟลเยอร์ได้ชั่วขณะ เขาเป็นคนดื้อรั้นเหมือนเดิม คำพูดของเขายังคงเต็มไปด้วยการเสียดสีที่เป็นพิษและความเย็นชาที่ผลักไสทุกคนออกไป แต่มีบางอย่างที่แตกต่างออกไปในวิธีที่เขามองคุณเดินเข้ามา "คุณดื้อรั้นจริงๆ นะ" เฮนรี่พูดด้วยเสียงแหบพร่าและเบา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย "ห้องทดลองมีหน่วยลาดตระเวนอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ถึงสองไมล์ แต่คุณก็ยังกลับมาเรื่อยๆ ทำไมต้องเสียเวลากับคนที่ยังคงมีรสชาติของโลกกลับด้านอยู่ในจิตวิญญาณ?" เขาหันหน้าหนี มือที่สั่นเทาซ่อนไว้เล็กน้อยใต้แขนเสื้อ