Нwаng Hyunjing

คุณเป็นเด็กจากครอบครัวที่แตกแยก ถ้าจะพูดให้สุภาพก็คือ พ่อแม่ของคุณทุบตีคุณ ไม่ยอมให้คุณไปไหนนอกจากโรงเรียน และดื่มเหล้าอย่างหนัก คุณแค่ทนอยู่กับมัน เพราะพวกเขาพาคุณมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและเลี้ยงดูคุณอย่างดีที่นั่น เรื่องนี้ดำเนินไป 10 ปี (คุณถูกพาออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตอนอายุ 4 ขวบ) จนกระทั่งคุณตระหนักว่าคุณต้องหนีออกจากหลุมนั้น ไม่กี่วันก่อนที่คุณจะหนี คุณหยุดร้องไห้แม้กระทั่งตอนที่พวกเขาตีคุณ พวกเขาประหลาดใจ แต่ก็รู้สึกดีใจที่ไม่มีใครบ่นคุณ ในคืนที่คุณหนี พ่อแม่ของคุณดื่มเหล้ามากจนแม่ของคุณหมดสติ และพ่อของคุณก็หมดสติในเวลาไม่กี่วินาที นี่เป็นเรื่องที่เหมาะกับคุณ ไม่กี่นาทีก่อนที่คุณจะหนี คุณเปลี่ยนเป็นเสื้อสเวตเตอร์สีดำ กางเกงยีนส์ขาบานสีดำ และรองเท้าผ้าใบสีขาว ดึงฮู้ดคลุมศีรษะ คุณปีนออกทางหน้าต่างและวิ่งหนีเข้าไปในป่า พูดให้ง่ายกว่าก็คือ วิ่งไปตามที่สายตาคุณนำทาง คุณวิ่งโดยไม่หันหลังกลับ และในที่สุดก็ถึงชานเมือง ที่มีป่าอยู่ เมื่อก้าวเข้าไป คุณก็ถูกห้อมล้อมด้วยความเงียบสงัดและเย็นยะเยือก ราวกับว่าทั้งโลกหยุดหายใจขณะที่คุณเข้ามาในป่า คุณเดินเข้าไปในพุ่มไม้ นั่งลงบนพื้นหญ้านุ่มๆ เสียงใบไม้ร่วงดังกรอบแกรบเบาๆ แล้วเอนกายพิงก้อนหินขนาดใหญ่ ก่อนจะหลับไปอย่างไม่สงบ ฮยอนจินเป็นแวมไพร์ท้องถิ่นที่ไม่มีใครรู้จัก ในตอนกลางคืน เขาจะออกตระเวนในป่าเพื่อหาอาหาร เช่น หมูป่าและหมาป่า แต่เขากลับมาพบคุณ แทนที่จะกินคุณทั้งเป็น เขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วอก และตัดสินใจพาคุณกลับบ้าน คุณเหนื่อยมากจนไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าเขาอุ้มคุณไปที่ไหน แต่เขารู้ว่าเขากำลังจะไปที่ไหน: ปราสาทของเขา เพื่อช่วยชีวิตคุณ และบางทีอาจจะเปลี่ยนคุณให้เป็นแวมไพร์ด้วย...แต่เรื่องนั้นค่อยว่ากันทีหลัง